Als inhoudelijk begeleider begeleid ik meermalen per jaar innerlijke ontdekkingsreizen in samenwerking met Serendipity-reizen.nl.
Deze reisorganisatie heeft een film over de reis laten maken. Hier het resultaat:
een life changing event!
groet, Michiel
Zijn we als mensen monogaam van nature of niet? Een vraag die je regelmatig hoort, vaak nadat één of andere bekende Nederlander “vreemd” gegaan is. En vaak hoor je dan ook, we zijn net als de dieren, die zijn ook niet monogaam. Nee, zegt dan de ander; “zwanen zijn dat wel, dus er is monogamie in de natuur”. Nu blijkt uit onderzoek met DNA bij zwanen, dat er ook kleine zwaantjes van één moeder van verschillende vaders zijn. Weg idee, dat we als de zwanen zijn.
Ik vraag me af waarom we dit soort discussie voeren. Wat zet ons aan om ons de vraag te stellen of we nu wel of niet van nature monogaam zijn. Zijn we op zoek naar “alibies” voor ons gedrag of onze gedachten? De praktijk toont aan dat maar weinig mensen geestelijk of lichamelijk monogaam zijn. Er is geen man die niet aan een andere vrouw heeft gedacht dan alleen aan diegene waar mee hij een relatie heeft. En wat zorgt er dan voor dat we die alibies nodig hebben?
In onze maatschappij heerst de overtuiging dat we als mensen monogaam (dienen te ) zijn. Afwijken van de norm van onze maatschappij, van de groep geeft een schuldgevoel. En als mens willen we graag bij een groep of maatschappij horen en conformeren ons aan de normen van die groep. Zo zijn we onschuldig. ( Die onschuld is altijd prachtig te horen als je mensen hun commentaren en oordelen over vreemdgangers hoort! Het druipt er van af, dat zij zeker geen “foute” gedachten hebben, zij tonen hun recht om bij de groep te horen.)
Hebben we dan toch gedachten of gedragingen, die niet binnen de norm van de groep passen, dan doen we het niet openlijk, heimelijk. We voelen ons hiedoor schuldig. En dat gevoel wordt dan gekoppeld aan ons gedrag en gedachten. Dit geeft ons het verkeerde beeld dat niet monogame gedachten en gedragingen niet juist zijn. Echter de schuld zit hem niet in ons gedrag of in het feit, dat we “vreemdgaan-gedachten ” hebben , maar in het feit, dat je je niet houdt aan je eerdere keuze om groepslid te zijn en je je niet houdt aan het beeld wat je dient te hebben binnen die groep.
Ierdeen kent de gedachten om het eens met een ander te doen, velen doen het ook. Echter de groep bepaalt of dit er mag zijn of niet. Veel mensen komen hierdoor in de knel. Eigen gevoelens en gedachten worden weggestopt en afgekeurd. Echter deze gedachten zijn niet uit te bannen, net als het gedrag. Juist als het onderdrukt en afgekeurd wordt wordt het interessanter. Niets zo geweldig om iets te doen wat niet mag. Gevolg je voelt je weer schuldig.
Het feit, dat ik in gedachten vreemd kan gaan, maakt van mij een niet monogame man. De groepen die ik kies waar ik bij wil horen bepalen welk gedrag ik mag laten zien. Of ik die gedachten ook daadwerkelijk vorm kan geven of niet. Welke norm heerst er in jouw relatie? In jouw vriendengroep, jouw familie of andere sociale kring?
Zo zie je dat vreemdgaan-gedachten binnen een relatie nog wel kunnen, maar daadwerkelijk gedrag niet. Dan zet je de relatie op het spel. Dan heb je de keuze: ga ik mijn eigen gedachten vormgeven of is de relatie voor mij belangrijker? Dan heb je de vrije keuze. Dan is er geen schuld en mogen alle gedachten er zijn.
Zwanen die niet monogaam blijken….weer een alibie minder…dan maar toegeven dat ook jij van die gedachten hebt??Gauw op zoek naar een ander alibi!
Welke gebruik jij?
groet, Michiel
Al eerder schreef ik over het feit, dat bewegen niet zo’n grote invloed heeft op ons gewicht. Het volgende artikel schrijft hier ook over:
De grootste oorzaak van overgewicht in de rijke landen is het teveel aan vet, suikers en calorieën. Op het Europese Obesitascongres in Amsterdam verdedigden Australische onderzoekers de stelling dat beweging nauwelijks invloed heeft op obesitas. Volgens hen kan de overheid dus beter haar focus verleggen: campagnes als sportelen en start to run hebben immers veel minder effect dan acties die pleiten voor gezonde voeding.
Overgewicht is een relatief recent probleem: dertig jaar geleden waren mensen met overgewicht nog een uitzondering. Nu hebben wereldwijd al 1,6 miljard mensen een Body Mass Index (BMI) van 25 of meer, van wie 400 miljoen mensen echt aan obesitas – een BMI van 30 of meer – lijden. Een gezonde BMI-waarde ligt tussen 20 en 25, en bereken je door je gewicht te delen door het kwadraat van je lengte (uitgedrukt in meter). Tegen 2050 zou in industrielanden maar liefst 90 procent van de volwassenen aan obesitas lijden.
‘Wij hebben ontdekt dat het overgewicht van de Amerikaanse bevolking bijna helemaal te verklaren is door het teveel aan calorieën’, zegt professor Boyd Swinburn, die het onderzoek leidde. ‘Het verminderen van lichamelijke activiteit speelde een te verwaarlozen rol. Als we terug willen naar het gemiddelde gewicht van de jaren zeventig, moeten we er dus op toezien dat de mensen weer minder beginnen te eten.’
Als advies geven ze dat kinderen 350 kliocalorieën en volwassenen 500 kilocaloriën per dag minder zouden consumeren. Het zou veel helpen. Maar wat zijn hier de gevolgen van?
Er vanuit gaande dat er 3 miljoen kinderen zijn in de leeftijd van 4 t/m 18 jaar. Dan betekent dit dat er dagelijk 3 miljoen glazen frisdrank en 3 miljoen bakjes friet minder gegeten zullen worden. Dat is 500.000 liter frisdrank per dag!!! 18 miljard liter per jaar!
De hele frisdrank indurstrie komt dan in de problemen lijkt me. Om over de frietverkopers maar niet te spreken. Uiteraard zal de mindering verdeeld worden over veel voedsel en diverse dranken, maar die mindereing zal een enorme invloed hebben op de omzet van veel producten. Nu we in de economische crisis zitten merken we wel dat we de afgelopen decennia in overvloed hebben geleefd en dat we vooral werkten aan winstgroei. Dus op steeds meer produceren en op steeds meer verkopen en consumeren. Onze maatschappij is een obese maatschappij. Ons denken over consumeren is niet gestoeld op reëele behoeften, maar op meer en steeds meer. En dit is dus niet alleen de gedachtengang van de mensen met overgewicht. Ook veel fabrikanten en bedrijven denken en gedragen zich precies hetzelfde.
Natuurlijk is het gezond en verstandig om je eigen consumptie kritisch te bezien en aan te passen. Alleen is dit niet voldoende om dit probleem aan te pakken. Hiervoor zullen veel bedrijven en instellingen, maar ook de politiek kritisch naar de eigen doelen en targets moeten kijken. Alleen maar meer en meer is niet meer van deze tijd. En is zeker geen stimulans voor de individuen, die gemotiveerd hun eigen consumptiegedrag onder de loep nemen. Alleen samen kunnen we de obesitas problematiek een halt toeroepen.
hartelijke groet, Michiel
Het volgende artikel is er duidelijk over. onderzoek toont aan dat het werken met de drie kleuren op verpakkingen het veel makkelijker wordt voor ons om gezonde artikelen te kiezen;
http://convenantovergewicht.nl/consumentenbond-kleuren-maken-kiezen-voor-gezond-makkelijk
Altijd fijn dat er mensen zijn die ons op de gevaren van het voedsel wijzen. Het is voor ons als mensen niet meer overzichtelijk welke voeding nu wel of niet gezond is. Het is zo ingewikkeld gemaakt en met ontzettend veel moeilijke termen en woorden aangegeven, dat ik niet meer weet wat ik eet. De drie kleuren kunnen daar dus bij helpen. Eerlijke voorlichting is altijd welkom!
Maar verplaats je nu eens in iemand die eetverslaafd is of een emotionele eter is. Het niet pakken van “rood” en dus “slecht” voedsel is rationeel nog wel te bedenken, maar emotioneel is dit voor hen niet te doen. Voor hen is het kiezen voor gezond hierdoor helemaal niet gemakkelijker. Hierdoor wordt het voor hen juist nog meer zichtbaar dat ze vaak het ongezonde voedsel pakken en eten. Uiteraard is dat hun probleem en zullen ze hiervoor zelf steun en begeleiding moeten gaan zoeken. Maar om nu van het drie-kleuren idee te verwachten dat we nu met z’n allen minder ongezond gaan doen…ik denk het niet. In het begin zal het “schrik-effect” zeker werken; niet teveel “rood” in je boodschappenwagentje. Maar ik vermoed, dat het net zo is als met de enge teksten op de pakjes sigaretten, je ziet het op een gegeven moment niet meer. Ons ego heeft allerlei smoesjes en redenen om onszelf te vertellen, dat we toch wel wat “rood” meer in ons wagentje mogen stoppen. Het gevaar is namelijk niet direct voelbaar en het gebeurt toch altijd bij een ander?!. Van het eten van een reep chocolade krijg je niet direct een hartstilstand of diabetes. Wat kan mij nu gebeuren. We komen vaak een beetje in opstand tegen dit soort signalen: “wie denken ze wel dat ze zijn, dat ze voor mij bepalen dat ik dit niet mag?!!”
Dus of het gaat helpen? Ik betwijfel het. Laten we vooral kiezen voor eerlijke voeding, natuurlijke bestanddelen, eerlijke bereidingswijzen. Eerlijke voorlichting. Groen licht voor de je lijf!!
Hartelijke groet, Michiel
en dus ook geen goed voedsel. Voedsel is niet goed of slecht. Dat zit echt alleen maar in ons hoofd. Ons denken en onze maatschappij is er mee vergiftigd.
Deze koppeling van goed en fout aan voedsel is voor veel mensen met overgewicht een groot probleem. Dat gaat als volgt:
Iemand die van zichzelf houdt eet, datgene wat gezond, verantwoord, gevarieerd is.
Maar andersom werkt dit niet zo!! Als je verantwoord, matig, gevarieerd, biologisch of spiritueel verantwoord eet, dan hoef je helemaal niet van jezelf te houden en sterker nog: vaak houden we dan helemaal niet van onszelf. Het lijkt alleen maar zo. Ik eet biologisch, verantwoord, dus ik hou van mezelf! Eet ik dan een keer niet biologisch, verantwoord etc.. dan hou ik dus niet van mezelf…
Voeding wordt zo het symbool en ons eetgedrag is dan het signaal of we wel of niet van onszelf houden. Eten we een pizza of andere snelle hap, dan is dat een teken dat we niet in onszelf willen investeren en bevestigt dat ons zelfbeeld. : “ik ben niet veel waard! “
Er is niets mis met een pizza. Voeding verdient het niet om neergezet te worden als goed of slecht. Als we dan die pizza eten, dan eten we alleen maar schuldgevoel en proeven die pizza helemaal niet meer. “Pizza is slecht, bah, weg pizza, pizza is niet goed voor mij!!” Zonde van de pizza!
Voedsel is primair onze bouwstof! Meer niet! Geef het de aandacht die het verdient, maar misbruik het niet. Word je bewust van je “negatieve” overtuigingen, deel ze, maar koppel ze niet aan je eten. Zo kan je ook ontzettend genieten van een snelle hap, zonder schuldgevoel.
hartelijke groet, Michiel
Vaak wordt er naar reclame en de manier waarop de reclame aangeboden wordt gewezen als een slechte invloed op de jeugd als het gaat om ons eetgedrag. Snoepreclames verbieden is een reactie daarop. Een tendens die de mogelijkheden van de reclame moet gaan inperken. Zoals ik al eerder schreef, maak je dan van alle consumenten lamme gewillige krachteloze mensen, die zelf niet kunnen bepalen wat gezond voor hen is. Informatie geven en bewustworden van de consequenties van welk gedrag dan ook is in mijn ogen veel belangrijker en effectiever.
Reclame werkt. Als men het maar genoeg ziet, dan gaat men in vele gevallen het gedrag er op aanpassen. Men vraagt zich dan niet af of het artikel wel gezond, nodig of correct is, nee, de herhaling is genoeg om er voor te vallen. Sociale druk vergroot de kans dat je het koopt en daarna jezelf wijs gaat maken, dat het een enorme toevoeging is op jou toch al zo geweldige leven. Ons ego kan hele mooie verhaaltjes verzinnen en ons zoet houden.
Het convenant ovegewicht is een organisatie, die in Nederland de strijd is aangegaan met het overgewicht. Allerlei acties worden georganiseerd. Een nieuw initiatief wat zij steunen is het volgende:
AH introduceert nieuwe leeromgeving over gezonde voeding voor bovenbouw basisscholen.
AH zorgt voor enorme hoeveelheden boterhammen op basisscholen. Het idee er achter is om kinderen te laten ervaren dat lunchen óok lekker en leuk kan zijn. óók?! Wat een vooringenomenheid. Echter wat mij meer bezig houdt na het lezen van zo’n artikel is dat het enorme reclame is voor AH. Een bedrijf, dat net als alle bedrijven afhankelijk is van omzet. Door dit soort initiatieven wordt er niet alleen “gezond” lunchen gepromoot, maar wordt er een bedrijf gepromoot, die afhankelijk is van deze toekomstige afnemers.
Zoals ik al schreef is het verstrekken van informatie over voeding van groot belang, maar we zullen onszelf eens af moeten vragen of de vermenging van bedrijven binnen onze schoolstructuur wel wenslijk is. De verkeersles wordt toch ook niet door Audi of Volkwagen gegeven? Of de gymles door Nike?
Door reclame te willen gaan inperken denkt de huidige politiek invloed te kunnen hebben op ons eet- en koopgedrag. Echter via andere wegen laten ze toe dat bedrijven volledig met het overgewichtvraagstuk worden verbonden. Een naieve kijk op hoe mensen tot verandering komen. Je moet supermarkten niet laten bepalen, promoten wat gezond voor ons is. Zij zijn niet onafhankelijk en zullen ( on-) bewust zichzelf goed verkopen en die belangen zijn altijd belangrijker dan onze gezondheid. En doet AH alle “ongezonde” producten nu in de ban? Geen chocoladerepen en chips meer in de schappen? Als AH consequent is dan doet ze dat. Echter de economie moet door, want ook de medewerkers van AH moeten toch brood op de plank hebben?
groet, Michiel
Een spier, die we niet gebruiken wordt korter. Hierdoor neemt de functie af. En zo gaat het met alles in ons lichaam. Gebruiken we het niet, dan neemt de functie af. Logisch en waar. Natuurlijke selectie heet dat. Wat niet gebruikt wordt verliest zijn functie. En andersom werkt het ook zo. Train je je spieren, dan vraagt dit meer voedingsstoffen en vergroot je zo de kracht van die spier.
Passen we die logica ook toe als het om overgewicht gaat? We bewegen minder en daardoor worden we dikker. (??) Is dit logisch? Bij minder beweging zou je dus verwachten dat spieren slinken en allerlei functies om die spieren te voeden af zouden nemen. We zouden dunne, bleke, stramme mensen worden, zonder veel honger naar alle waarschijnlijkheid. Op één of andere manier zien we er niet zo uit. We zien er als goed doorvoed, rond en stevig uit. Niet het beeld wat in de lijn der (bio-)logische verwachting ligt.
Hoe komt het dan, dat we met z’n allen denken, dat minder bewegen ons dik zou maken? Ik snap het niet.
Hartelijke groet, Michiel Fondse
Bovenstaande titel stond op nu.nl.
| Uitgegeven: | 16 maart 2009 11:21 |
| Laatst gewijzigd: | 16 maart 2009 11:21 |
Vervolgens reageren de onderzoekers dat er een verbod dient te komen op fastfoodrestaurants in de buurt van scholen.
Verbieden is een woord wat vaak valt als het gaat om overgewicht. Verboden etenswaren en bepaald gedrag wat niet zou mogen. Het is een manier om overgewicht aan te pakken. het is immers zo, dat als er een gelegenheid is om te eten in een fastfoodrestaurant, dat mensen dat ook doen. De mens valt vaak voor het gemak en de directe manier van dit soort restaurants. Snelle en gemakkelijke behoeftebevrediging. Het vlees is zwak….
Kiezen voor het verbieden van deze restaurants houdt in dat je er voor kiest de omgeving (van de mens) aan te pakken. Tevens impliceer je dat de mens zich niet kan inhouden, niet zal veranderen en te zwak is om voor eigen gezondheid te kiezen. Deze mensen hebben een duidelijke en strenge overheid nodig, omdat ze er een onverantwoord zooitje van maken. De verantwoordelijkheid voor de gezondheid en een gezonde maatschappij wordt niet bij de mensen zelf, maar bij overheden neergelegd. Zo doen we het nu met het rookverbod in de café’s en zo willen velen het ten aanzien van het overgewicht.
De keuze is aan ons allemaal. Willen we de verantwoordelijkheid voor onze gezondheid leggen bij de bestuurders, dan zijn verboden een hele goede zaak. Dan zeggen we dat we er zelf niets aan kunnen doen en dat we leiding nodig hebben, die beter weten dan onszelf wat goed voor ons is. Een vaderlijke overheid. Nemen we de verantwoordelijkheid voor onze gezondheid zelf, dan zijn verboden niet de juiste weg. Dan is het hebben van een fastfoodresataurant in de buurt van een school een zegen. Juist vanwege de verleiding kan je werken aan innerlijke kracht om die verleiding te weerstaan. Om vanuit respect voor je eigen lichaam, niet altijd te kiezen voor die snelle en vette hap…
Die tweede keuze is een stuk lastiger..in het begin. De andere keuze zal uiteindelijk betekenen, dat we onszelf op langere termijn erg tekort doen. We zullen de afhankelijkheid van anderen nodig blijven hebben om gezond met onszelf om te kunnen gaan. Een jaren 50 mentaliteit.
Mijn gevoel zegt dat de tendens in onze maatschappij neigt naar de eerste optie. Laten we de verantwoordelijkheid bij anderen leggen. Verboden, restricties, beperkingen, regels. Ik vermoed, dat die er steeds meer zullen komen. Er wordt al gesproken over verbod op snoepreclames voor kinderen tot 12 jaar. Is dat een minachting voor het kunnen opvoeden van ouders of een logisch gevolgtrekking dat ouders hun kinderen niet bijbrengen wat gezond is? Moet de regering echt ingrijpen op het snoepen van kinderen te verminderen? Kunnen we dat echt niet zelf? Gaan zij het doen of wijzelf?
Voor mij geldt: al bouw je op elke 50 meter een fastfoodrestaurant, ik zal er geen gebruik van maken en dus geen enkele invloed ervaren van hun aanwezigheid. Maar voor velen is dat een (te) grote opgave om er niet langs te gaan. Maar of een verbod dan gaat helpen? Verbieden geen toch smaak aan de zaak?? Dan wordt er na een poosje linksom danwel rechtsom alle verleidingen,die we weerstaan hebben op wilskracht, dubbel en dwars ingehaald. Waar ben je dan?
En ter afsluiting nog dit: zijn de grote hoeveelheden fastfoodrestaurant een oorzaak van onze behoefte aan gemaksvoeding of een gevolg van onze behoefte?? Als er geen behoefte is verdwijnen ze vanzelf. Wij zien onszelf terug in hoe onze maatschappij zijn vorm krijgt, dus ook in de keuze om op 160 meter van een school een fastfoodrestaurant te openen. Alsof je een peuter bij IKEA in de tover-ballenbak achterlaat! En dan die oppasdames maar opletten, dat je peuter er niet aan likt. Kan jij toch gerust gaan winkelen.
Hartelijke groet, Michiel
Onderzoeken tuimelen over elkaar heen als het gaat om de oorzaak van overgewicht. Weinig bewegen, veel eten, een andere darmflora, een gemuteerd leptine-gen… en ga zo maar door. Stuk voor stuk zijn ze er van overtuigd, dat ze door hun onderzoek hebben bewezen, dat ze de oorzaak hebben gevonden.
Als dat zo is zijn dan al die items oorzaken? Dan is overgewicht een gevolg van meerdere oorzaken? Dan kun je overgewicht dus alleen oplossen door vele oorzaken aan te pakken. Dat is een hele opgave.
Maar klopt dit allemaal wel? Is een andere darmflora, die meer caloriën uit onze voeding haalt een oorzaak? Of is een gemuteerde (!) gen de oorzaak, omdat we dan door een tekort aan leptine geen gevoel van verzadiging meer kunnen voelen? Geeft een toename van gewicht bij minder bewegen een correcte aanname, dat minder bewegen de oorzaak is van dik zijn? Word je van veel eten dik?
Ik geloof in een ontzettend sterk lichaam. Een lichaam dat zich aan kan passen aan de omstandigheden. Een lichaam, dat altijd overleven wil. Een lichaam, dat biologisch en chemisch enorm knap in elkaar zit. Een lichaam, dat zo ongelooflijk ingewikkeld en voor een groot deel nog erg onduidelijk zijn werk doet. Dat dat lichaam een geheel is met de emoties en onze geest. Dat die drie bijzonder ingenieus samenwerken. Een holistische kijk heet dat.
En lichaam dus, dat zijn darmflora kan aanpassen, dat het meer brandstof uit onze voeding kan halen.
Een lichaam, dat een gen kan laten muteren om de verzadiging niet meer te kúnnen voelen.
Een lichaam, dat geen beweging voelt, automatisch in de spaarstand gaat staan, mider gaat verbranden en meer gaat opslaan.
Een lichaam, dat honger creeert en ons zo aanzet tot veel eten.
Waarom zou een lichaam dit willen? Iets zet ons lichaam aan om deze natuurlijke kunstgrepen uit te voeren. En daar hoort , wat mij betreft, maar één oorzaak bij: Een lichaam, dat continue tekorten heeft! Op alle niveaus.
Ons lichaam bezit vele manieren om de voeding bij zich te houden. En zal er alles op elk niveau ( lichamelijk, emotioneel, biologisch, geestelijk) aan doen om die tekorten op te heffen. Vraagt dan niemand zich af, waarom een lichaam , die acties uitvoert? Helaas zien alle onderzoekers hun bewezen oorzaak vanuit een bepaalde visie. Dit komt voort uit ons medisch denken. Daar waar het lichaam anders reageert, dan in een gezonde, normale (?) situatie, dan is het lichaam ziek. Dan wijkt het af . En afwijkingen zijn niet oké! En ons medisch denkkader bekijkt ons lichaam in delen. Er wordt niet naar het geheel gekeken.
Door naar die “afwijkingen” te kijken als normale aanpassingen van het lichaam, doe je het vermogen van het lichaam om zich aan te passen alle eer aan. Dan heb je nog niet direct een oplossing voor het overgewicht, maar zal de aanpak anders verlopen. Dan vraagt je aan iemand die een andere darmflora heeft om te gaan vertrouwen dat het lichaam wel weer hersteld als de tekorten opgeheven zullen zijn. Dan vraag je aan iemand, die een gemuteerde gen heeft, om het vertrouwen te hebben, dat die mutatie ook weer omgezet zal worden, zodra de tekorten opgeheven zijn. Dan vraag je aan iemand om vertrouwen te hebben, dat de honger van zelf zal verminderen als je je zelf voldoende andere “voeding” geeft. Die voeding heet liefde. En liefde kan veel helen. Dit vraagt visie, vertrouwen en daadkracht. Uiteindelijk geef je dan vertrouwen aan je lichaam, dat het weer naar de normale gezonde situatie zal terugkeren, zodra jij lief bent voor jezelf, je lichaam, je geest en je emoties. Dat dat de kracht van ons lichaam is!!
Het probleem van overgewicht bezien vanuit stukjes, doet geen recht aan de mensen die er een groot probleem mee hebben. Overgewicht heeft een holistische kijk en benadering nodig. Dan ben je met de werkelijke oorzaak bezig, ipv de gevolgen hiervan. Haal je de gevolgen weg, dan lijkt het probleem opgelost. Dit is echter niet waar. Het is alleen niet meer zichtbaar. Elk onderzoek is belangrijk, maar elk volgend onderzoek zal op diezelfde wijze weer een “oorzaak” vinden. Het onderdrukkenvan de gevolgen is op zich niet verkeerd, het kan zeker prima zijn om bijvoorbeeld medicinaal de darmflora te ondersteunen, zodat extra gewicht voorkomen wordt. Maar het is geen blijvende oplossing, slechts een ondersteunende symptoombestrijding. Zodra je stopt zal de toename van het gewicht weer starten. Daarom werkt meer bewgen ook maar zolang je meer beweegt. En werkt minder eten ( diëten) ook maar tijdelijk. Diëten, die uiteindelijk de kunstgrepen van ons lichaam alleen maar meer aanwakkeren. Een dieet is niets anders dan lichaam continue een tekort geven van van alles: koolhydraten, vitamines, eiwitten etc..Daar is het lichaam helemaal niet blij mee!
Oorzaak en gevolg. Zonder een holistische kijk ontstaan er zoveel “oorzaken”, dat de werkelijke oorzaak en het geweldige aanpassingsvermogen van het lichaam niet meer worden herkent. Dik zijn is heel normaal. Zeker in tijden van crises. Nu met de economische crisis belooft dit nog heel wat voor de toekomst. Is er nog wel geld genoeg om dik te zijn? Wordt een spannende tijd…….
Hartelijke groet, Michiel Fondse
Willen afvallen. Wens van velen. Maar is het ook een goede reden om af te vallen? Willen afvallen is een willen, dat maakt het nog niet tot een reden. Veel mensen denken door iets te willen een reden te hebben om dat dan ook te gaan doen. Willen afvallen is alleen een willen. En willen we wel echt afvallen? En zo, ja? Waarom dan? Als je daar een antwoord op kunt geven, dan heb je een reden. Onder het willen afvallen zit altijd een reden. Anders wil je het niet. Omdat mijn knieën zeer doen is een reden, omdat ik mijn kleren niet meer aankan ook, omdat ik mezelf lelijk vind eveneens.
Als willen afvallen geen reden is, dan is minder wegen dat ook niet. Dan is maatje 36 dat ook niet, dan is er dunner uitzien dat ook niet. Of gelukkiger zijn al helemaal niet. Dat zijn allemaal willen. De reden is: ik weeg te veel voor mijn gezondheid, de reden is: ik heb maat 46, de reden is: ik pas niet meer in een stoel. De reden is: ik voel me niet gelukkig met mij huidig gewicht.
Veel van mijn klanten komen met dit soort redenen naar mij toe. Zij zijn allang het stadium voorbij, dat willen afvallen genoeg zou zijn om af te vallen. En toch met die redenen is het hen niet gelukt om blijvend af te vallen. Is een reden dan niet voldoende?
Geen enkele reden is voldoende om af te vallen. Vraag maar na, bij wie dan ook, die kampt met overgewicht, ze hebben redenen zat.
Wat veel gebeurt is dat er naast de reden ( het startpunt) een doel ( eindpunt/ streefgewicht) wordt geplaatst. Is dat doel dan niet een goede reden om af te vallen? Vaak is zo’n doel ( ze vertellen er wel bij dat het haalbaar moet zijn) een afgeleide van de eerder genoemde willen. En dat wat nu juist niet genoeg om af te vallen. Zowel een startpunt als het hebben van een eindpunt is onvoldoende om af te vallen. Het zou een wandeling tot een geweldig avontuur maken door je vertrek- en je eindpunt te kennen!! Fijn dat je ergens bent en nog leuker, dat er een plek is waar je naar toe wilt, maar je zult moeten lopen. Zelf stappen moeten zetten, anders kom je er niet. Wandelen heet dat!
En hoe wandelen de mensen met overgewicht? Zij die al heel vaak een nieuwe afvalwandeling zijn gestart met een prachtig doel voor ogen? Vaak zetten ze de stappen, omdat ze iets willen( het doel)..maar ontbreekt het zicht op elke stap. Vaak worden slechts stappen gezet rondom eten en beweging. Minder eten en meer bewegen. Is hun reden om af te vallen meer bewegen of minder eten? Ik heb nog nooit iemand horen zeggen: “ik wil afvallen, omdat ik dan minder eet en meer beweeg”. Veel van hun energie en tijd gaat zitten in minder eten en meer bewegen. Vaak met een tijdelijk resultaat, maar op de langere termijn zonder resultaat. En waarom? Enerzijds, omdat eten en bewegen handelingen zijn en geen doel op zich. En anderzijds, omdat de werkelijke reden ontbrak. De werkelijke reden, die hen motiveert om bij elke stap, die je zetten hem ook daadwerkelijk te zetten. De reden, die je weer op de been helpt, als je er even bij bent gaan zitten of in een sloot bent beland. Er is maar één echte reden te bedenken, die jou aanzet tot afvallen. Je eigenwaarde. Jouw unieke zijn. Gewoon Jijzelf! Jij, die er toe doet. Veel mensen hebben problemen om vanuit eigenwaarde te handelen of te wandelen.
Jezelf liefhebben is de enige reden om af te vallen. En als je moeite hebt om dat te doen, stop dan met diëten en buitensporig bewegen, want dat doe je dan vast niet uit zelfliefde. Leer weer van jezelf te houden en onderzoek alles wat jou weerhoudt om dat bij elke stap in je leven te doen. Dan pas heeft het hebben van een startpunt en een einddoel zin. Dan zullen je stappen resultaat gaan opleveren. Dan lukt afvallen, zonder dat het een enorme strijd wordt. Dan is het een enerverende wandeling op weg naar iets moois.
Hartelijke groet, Michiel
 | jannie op het gaat over gewicht? |
 | Jeanne Vogels op Zwanen blijken niet monogaam. … |
 | Jaap op Dikker door minder bewegen:Is … |
 | Michelle op Houvast en het succes van Sonj… |
| Jeanne Vogels op Nickelodeon fruit |
rss
