Ik ben deze weblog begonnen vanuit het idee “ik wil voelen dat ik leef”. Het leven ervaren. Niet overleven maar beleven!
Is het dan belangrijk wat je beleefd? Heeft het een doel? Krijgt (be)leven pas zin als het een doel heeft? Moet het ergens naar toe?
Ons doel is om te sterven. Na een lange of korte treinreis op het laatste station stil te komen staan. Op een dag staan we opeens op het perron van het leven en is het aan ons om als we zin hebben een trein te pakken. Eerst stappen we samen met onze ouders in. Later gaan we zelf op pad en kiezen onze treinen.
Is het dan belangrijk om te weten dat je de “goede” trein pakt? dat het de trein is die je naar je doel brengt? je eindbestemming van die dag, die maand, dat jaar, dat uur? volgens mij niet.
Er zijn maar twee belangrijke stations in ons leven. Het begin- en het eindpunt. Geboren worden en sterven. Daartussen liggen miljoenen kilometers rails en vele stations.
Wat er tussen die twee stations in ons leven gebeurt is niet zo belangrijk. Als we luisteren naar ons innerlijke treinboekje, ons hart, dan zal deze ons vertellen welke trein waar en wanneer vertrekt. Aan ons de keuze om in te stappen. Instappen is goed….niet instappen ook. Doe maar wat! In beide gevallen geeft het ons een beleving.
natuurlijk denk ik dat ieder mens een eigen reis te maken heeft. Maar hoe je die maakt….is helemaal niet belangrijk. Alleen maar dat je hem maakt! Doen! Doe wat!
Maar het maakt niet uit of je 10 keer langs hetzelfde station bent gekomen…of je lang hebt gewacht met het nemen van de trein. Overal kun je ervaren wat die plek met je doet. Dat is (be)leven. Ervaren om reiziger (mens) te zijn.
Ik ben altijd op reis. Ook al sta ik op het perron. En dan doe ik maar wat!
groet, Michiel (medemens)
