het gaat over gewicht?

Heb je wel eens stilgestaan bij hoe we als maatschappij aankijken tegen overgewicht? Veelal wordt het als een ziekte gezien of iets wat bestreden moet worden. Maar tegerlijkertijd klinkt er ook vaak het “eigen schuld, dikke bult” geluid. Zorgelijk. En sterk oordelend.

Ik ben van mening dat wat je aandacht geeft, dat dat zich vermeerderd. Geef je overgewicht de aandacht door het te bestrijden, dan groeit het probleem alleen maar. Het volgen van een diëet of het sportprogramma dat gericht is op overgewicht, zorgt er dus alleen maar voor dat het overgewicht aandacht krijgt.

Bezie je overgewicht als ziekte, dan maak je van de mens een slachtoffer en doe je geen beroep op de eigen vermogens om er iets aan te doen.  De drang om hulp van buitenaf te krijgen groeit dan. Immers, de ziekte wordt toch veroorzaakt door iets van buiten jezelf? Het voedsel! Voeding krijgt zo een negatieve lading en elke hap, die je dan neemt is een hap angst. Want van dat eten wordt je ziek!

Eten kun je niet laten. Het is een basisbehoefte. Door aan voeding een negatieve lading te geven wordt zelfs het basale in ons leven een angstige activiteit. Als patiënt weet je dan niet meer wat goed is voor je.  Niet eten?  Wel eten? Een dieet volgen? De focus komt geheel op voeding en eten te liggen en dat met een negatieve lading. Wat mag wel en wat mag niet? Voor je het weet draait heel je leven om eten. Is er een dokter in de zaal?? Help!

Is het je eigen schuld? Dan ga je er dus vanuit, dat mensen bewust zichzelf vol-eten. Ik denk niet dat er mensen zijn, die bewust kiezen om dik te zijn. Als je van mening bent, dat het hun eigen schuld is, dan doe je mensen met overgewicht ernstig te kort. Het geeft ook blijk van weinig naastenliefde of betrokkenheid. Het klinkt als “zoek het zelf maar uit”. “gewoon minder eten” is dan een veel gehoorde kreet. Was dat maar zo. Dat “gewoon” is makkelijk gezegd, maar niet makkelijk gedaan. Eigenlijk is de opmerking “eigen schuld, dikke bult” een heel duidelijk signaal ,dat we mensen met overgewicht in de kou laten staan. Een teken, dat we eigenlijk geen echte hulp kunnen bieden.

Helaas is het de realiteit dat het aantal mensen met overgewicht alleen maar toeneemt. Alle “goedbedoelde” inspanningen ten spijt…toch gaan we maar door met het bestrijden….toch blijven we maar diëten volgen en naar de sportschool gaan….

Een prachtig voorbeeld is hiervan het Convenant overgewicht. De ministeries van ONW en VWS hebben, in samenwerking met diverse andere partijen, zich ten doel gesteld het aantal mensen met overgewicht in 2010 te stabiliseren en het aantal jongeren met overgewicht te laten dalen. Begin novenber 2007 heb ik de tussentijdse balansdag bezocht waarbij de voorzitter Paul Rosenmüller nu al zegt dat ze de doelstellingen niet gaan halen!! Maar geen enkele woord van kritiek op de huidige lijn. Het bestrijden! En ik snap dat ook wel. Vanuit hun visie ( dik zijn komt door veel eten en weinig bewegen) blijven ze hameren op verbieden van allerlei voeding en gedrag en stimulering van sport. Maar is er dan niemand die hen wakker maakt en vertelt dat hun missie nu al dood is?

Het is tijd voor een alternatieve kijk! In mijn boekje “overgewicht of oergewicht?” beschrijf ik een andere visie en behandeling. De resultaten spreken voor zich. Maar in mijn ééntje kan ik niet zo veel doen. Uiteraard help ik die individuele persoon graag, maar als maatschappij kunnen we veel meer bereiken door deze visie overal in door te laten klinken. Dat is iets wat we met z’n allen moeten gaan doen. Dat we het over gewicht gaan hebben, zonder oordeel.

 waarom ik over overgewicht schrijf? lees “mijn missie”.