huidige aanpak overgewicht leidt tot meer agressie!

Ik  voorzie problemen, die we creëren  in hoe we met elkaar omgaan in onze maatschappij. En specifiek de manier we omgegaan wordt met het vraagstuk “overgewicht”. In de strijd tegen het overgewicht hoor en lees ik steeds meer berichten van het uitbannen van ongezond voedsel. Van een vet-tax en het verbod op snoepreclames. Het beleid lijkt erg op die van het beleid rondom het roken. En ook ten aanzien van softdrugs en drank is de tolerantie ver te zoeken en gaan er steeds vaker geluiden op om ook de softdrugs en drank  in te bannen. We maken van deze middelen onze vijanden.

Maar kunnen we wel zonder die vijanden? En zijn het wel echt onze vijanden? Overgewicht, roken, drank en het gebruik van drugs zijn op den duur in grote hoeveelheden schadelijk voor onze gezondheid. Dat is niets nieuws. En minder overgewicht,  minder roken , minder drinken en drugsgebruik zal op korte termijn waarschijnlijk leiden tot minder lichamelijke ongezondheid.

Mijn grootste zorg is dat we niet zomaar dik zijn, roken, drinken of drugs gebruiken. Los van het feit, dat ons voedsel, drank, sigaretten en drugs genotsmiddelen zijn en ons dus genot schenken gebruiken we ze ook om onze innerlijke onrust te sussen. Dan gaat het niet meer om kleine hoeveelheden. Even een sigaret als we onrustig zijn of na dat biertje durf ik wel een gesprek aan te gaan. Natuurlijk weten we zelf best wel dat het ook zonder die middelen mogelijk zou kunnen zijn, maar NU even niet. Nu nog niet! Op die momenten zijn die middelen even niet onze vijand. Ze zijn dan onze steun. Uiteindelijk blijken ze wel onze vijand te zijn op langere termijnen na herhaaldelijk gebruik. Maar dat is voor later zorg…

Want als je altijd dat eten, die sigaret,  de drank of die dugs nodig blijkt te hebben om je staande te houden in onze maatschappij, dan zullen er heel wat situaties mislopen. Maar voor de korte termijn is er niets mis mee. Het kan je ook de gelegenheid geven om in die tijd stil te gaan staan bij de onderliggende problemen. Het waarom je gebruikt, drink, rookt en eet. Door daar zicht op te krijgen neemt de behoefte aan die vijandelijke steun af. En ga je je staande houden op eigen kracht.

Maar op dit moment wordt er vanuit de overheid en meerdere instanties een heel repressief beleid gevoerd. Er wordt verboden en uitgebannen. Onze roesmiddelen, onze tijdelijke steunende vijand wordt bestreden en gebruik wordt steeds moeilijker gemaakt.

Dat laat ons voelen hoe onrustig we zijn! Als we niet kunnen gebruiken komt de onrust in alle heftigheid naar boven! Dan wordt zichtbaar en voelbaar hoe gespannen we zijn als maatschappij. Ik verwacht dan ook een toeame van geweld in allerlei sectoren. Op scholen, op het werk, in de trein de metro en in de bus. Gewoon op straat. En in de huiselijke kring. Een kat in het nauw maakt rare sprongen. Ook zal er een toename komen van agressie naar onszelf en een toename van depressiviteit. Daar waar men de onrust niet naar buiten toe laat zien keert men het naar zichzelf…………..

Ik zou de overheid en allerlei instanties willen vragen om terughoudend te zijn in het verbieden en het uitbannen van ongezond voedsel. Het zal er toe leiden dat men overstapt naar een ander genotsmiddel en als die ook moeilijk te verkrijgen zijn zal de onrust zich tonen zoals hierboven beschreven…..en voor mensen met overgewicht geldt dat ze over het algemeen een laag zelfbeeld hebben en dat de onrust waarschijnlijk veel tegen zichzelf gekeerd zal gaan worden….

Natuurlijk is de huidige aanpak niet de reden van de agressie. Iedereen blijft verantwoordelijk voor zijn of haar leven. Maar als maatschappij hebben we wel de verplichting om elkaar te steunen en op te vangen en hulp te bieden. En dat is nu net wat er enorm aan ontbreekt. Het huidige beleid steunt niet, het jaagt mensen op!

Waarom ik over overgewicht schrijf? lees “mijn missie”.

Leve de mannelijkheid!

Zwanger zijn, bevallen, ongesteld zijn, de overgang, het nieuwe leven in je voelen, borstvoeding geven. Zomaar een rijtje momenten uit het leven van een vrouw, die haar intens laten voelen dat ze vrouw is. Elke maand weer voelen, dat je lichaam zich had klaargemaakt om nieuw leven te gaan dragen. We doen de vrouw te kort, omdat we deze momenten liever niet vieren. Strerker nog we maken van b.v. het ongesteld zijn een pijnlijk en smerig verhaal waar we lacherig over doen.

Als man laat het me erg beseffen, dat ik niet zo veel momenten heb, die me biologisch laten voelen dat ik een man ben. Dat ik intens voel dat mijn lichaam als man bijzonder is. Dat ik het niet voel wil niet zggen dat het er niet is. Ik ben me dan ook gaan afvragen wat voor mij, als man, nu momenten zijn die ik kan vieren! Dat ik naast de vrouw het verschil uitmaak.

Het opendraaien van een pot jam, het dragen van de zware boodschappen, het boren van een gaatje in de muur, het ontkurken van een fles wijn. Zomaar situaties waarbij ik als man gevraagd wordt door een vrouw om dat even te doen. Mijn kracht maakt verschil. Maar helaas deze situaties zijn niet exclusief voor mij als man. Een vrouw kan ze ook. En steeds meer vrouwen doen wat mannen doen. Leidinggeven, analyse, doelgerichtheid en kracht zijn een aantal voorbeelden van wat wij mannelijke eigenschappen noemen. Op vele terreinen zijn vrouwen die eigenschappen ook aan het laten zien en dat maakt het voor ons mannen lastiger om het verschil uit te maken.

Die emancipatie heeft zo haar nadelen. Het is voor mannen helemaal niet fijn om vrouwen op “hun” terrein te hebben. Uiteindelijk voor de vrouw ook niet. De vrouw staat dan wel haar mannetje, maar blijft ze wel trouw aan haar eigen vrouwelijke natuur? Echte vrouwelijke leiders lijken niet op mannen!

Maar wat blijft er dan over voor mij als man om te vieren?  Daadkrachtig doen! Heldhaftig maken! Stoer pionieren!

Ja zeggen tegen hulpvragen door aan te pakken! Een echte man pakt aan! Doet, maakt, pioeniert.  Niet de blijheid van een vrouw, die je bedankt voor het opentrekken van de fles wijn, maar het opentrekken zelf is de reden voor een feestje!  Ik voel dat ik een man ben! Hoera ik ben man!