Ben jij in vorm?

Iedereen is gevormd. Dus je huidige vorm was er eerst niet. Een vorm hebben we nodig om herkend te worden. Ons lichaam heeft een vorm, dus herkennen mensen ons. Zonder die vorm werd je niet opgemerkt. Tegelijkertijd beperkt die vorm ons ook. Wij zijn meer dan die vorm, maar door de vorm is dat weer niet zichtbaar. Lastig.

Zo noem ik mijzelf medemens. Medemensen zijn er in vele verschijningen. Dat is een leuke vorm. Maar laten we de vorm niet al te belangrijk maken. Om (voor) de vorm worden hele oorlogen gevoerd. Vorm sluit anderen buiten, die niet dezelfde vorm hebben. Dus kies je eigen vorm maar maak jezelf niet belangrijker dan je eigenlijk bent. Lach om je eigen vorm, neem het vooral niet te serieus. Het is slechts je hele dunne verpakkingsmateriaal, dat maar eventjes meegaat.

Het gaat om de intentie, niet om de vorm. Vorm is een middel. Wordt de vorm een doel op zich, dan hechten we aan oppervlakkigheid. De buitenkant. Ons huis, onze auto, onze kleding, onze vakanties etc. Jij bent dan je huis, je auto, je kleren of je vakantie. En dan merk je dat je dit wilt behouden, er voor wilt strijden, het wilt beschermen. Je huis krijgt en alarm installatie, je auto wordt wekelijks gewassen, kleding dient altijd netjes te zitten en geen vlekken te hebben, vakanties worden uitgebreid voorbereid. Alles om ons heen wordt een belangrijk deel van ons. Alle energie gaat daar aan op om het te behouden. Want stel je eens voor: een deuk in je auto of een vlek op je broek? (een prachtig voorbeeld van hoe belangrijk we de vorm vinden is de autobumper- beschermer! Een bumper, zijn naam zegt het al, is om stoten op te vangen. Maar ook die moet beschermt worden! Hilarisch!)

Zoals ik al schreef; de vorm maakt ons herkenbaar, de vorm laat ons zien en vertelt ons waar we ons aan hechten, wie we op dat moment kiezen te zijn, bewust of onbewust.

Ik kies mijn vorm, maar besef dat het morgen heel anders kan zijn. Ik gebruik mijn vorm om er voor anderen te zijn. Maar er voor anderen zijn kan op vele manieren vorm krijgen. Geen enkele is de beste. Van tijd tot tijd zoek ik naar een andere vorm, maar mijn intenties blijven dezelfde.

Als ik anderen liefdevol help, dan ben ik in vorm. Hoe ik er dan ook uitzie!

Michiel, medemens.  www.praktijkdebron.nl

Buikkunst

Eén van de onderdelen van mijn begeleiding ten aanzien van overgewicht is het weer vrienden worden met je eigen lichaam.

Een veel gehoorde reactie: 

Mijn lichaam? Dat mij al die tijd in de steek heeft gelaten. Vrienden mee worden? Die buik moet eerst maar eens laten zien, dat ze van goede wil is (=slanker worden), dan pas praten we over vrienden worden! 

Als je gaat beseffen, dat je lichaam je al die tijd juist beschermd heeft wordt het een ander verhaal. Dat je lichaam jou al die tijd  signalen heeft gegeven, die (hoewel eerlijk en confronterend) je kunnen helpen om jezelf te zijn, dan lijkt het geen vijand meer.

Vrienden zeggen je eerlijk en open wat ze van je vinden. Dat is vriendschap. Soms is dat heel confronterend, maar omdat je weet dat de basis van de verbinding goed zit vind je het juist oké. Na misschien een periode van mopperen op die vriend(in) ga je die eerlijkheid en openheid juist waarderen. Je krijgt de kans om te groeien, dankzij die vriend(in).

Zo is het met je buik en omvang ook. Al die tijd is het je vriend(in). Pas als jij je voorwaarden weglaat en jij je lijf gaat omarmen, dan kun je groeien.

Een klant van mij heeft dit proces van “weer vrienden worden” heel mooi vorm gegeven. Haar eigen buik ingegipst en er een kunstwerk van gemaakt. Zo ziet ze haar eigen buik elke dag hangen aan de muur.

Foto’s van vrienden zet je toch ook niet in de kast?

Waarom ik over overgewicht schrijf? lees mijn missie

Michiel Fondse, www.praktijkdebron.nl

Wilders is een olifant………..

Zoals ik al eerder schreef, we hebben die extra kilo’s nodig. Onze bescherming in een extreme wereld. Steeds vaker blijkt, dat onze hele natuur zo is ingesteld dat we erop gericht zijn het overgewicht te behouden. Ouders zien niet dat hun kinderen dik zijn. Uit onderzoek blijk dat de meeste ouders met dikke kinderen hun kinderen een prima gewicht vinden hebben. Ze zien het overgewicht niet, kúnnen het niet zien. Ze zien alleen dat wat noodzakelijk is wat ons in leven houdt. Die ouders bereik je dan ook niet met afval campagnes.

Helaas werkt het zo, dat men pas iets aan het “probleem” wilt doen, als men klachten krijgt. Als we doorgeschoten zijn in ons gedrag en ons gewicht. Als de natuurlijke bescherming extreme vormen aangenomen heeft en de reden voor die bescherming meer in ons denken zit dan daadwerkelijk in ons dagelijkse leven te merken is. Alsof we met een bankstel een mug willen doodslaan.

Maar dat bankstel zijn we dan al wel geworden. Natuurlijk is overgewicht in extreme mate een groot probleem. Maar daar kan geen verandering in komen als wij met z’n allen nog steeds van muggen olifanten maken.  In onze gedachten leven we in een niet zo vriendelijke wereld. De maatschappij verhardt en polariseerd. Er is veel individualisme en een ikke ikke en de rest kan stikken-mentaliteit. Hele groeperingen staan tegenover elkaar. Film en tegenfilm.

Hoe ”erg” of “ernstig” is dat allemaal? En is dat echt allemaal waar? Is het allemaal zo extreem? Is jouw olifant wel een olifant? Is een krant niet genoeg? Ach, wat zou ik me druk maken om één mug…..is die mug er wel?

Waarom ik over overgewicht schrijf? lees mijn  missie.

Michiel Fondse, www.praktijkdebron.nl

Leve het overgewicht!

Of het nu het moslim-extremisme is of het bestrijden van overgewicht het resultaat van al onze acties is dat er meer extremisme wordt waargenomen en we met z’n allen dikker aan het worden zijn.

Acties van Bush en onze eigen regering confronteren ons elke dag met deze dreiging en wereldwijd gaan we niet echt vriendelijker met elkaar om.

Bij overgewicht werkt het precies zo. Bestrijd het en het groeit. Amerika is echt een goed voorbeeld voor ons kikkerlandje. Steeds meer dikke mensen. En dan volgt maatregel op maatregel om het allemaal te willen beteugelen. 

Laten we stoppen met het bestrijden. Omarm de dikkere mens. Verleg de norm en het “probleem” is zo goed als over. Omarm het overgewicht en luister naar wat het je te vertellen heeft. Iets dikkere mensen hebben een langere levensverwachting, dan dunne mensen. Een extra beschermlaag is in tijden van nood dus ideaal. In tijden van extremisme moeten we dus ook extreem wegen! Hoe meer de wereld polariseert, hoe dikker we met z’n allen worden! Heel normaal.

Moet er een Bush-tax komen? Een verbod op de Islam? Op het Christendom? Op Balkenende 4? Op Wilders? Op iedereen, die Wilders “aanvalt”?

Denk eens na: “hoe extreem zijn mijn gedachten?”. En “richt ik mijn aandacht op verbinding of ben ik stiekem aan het vermijden?”"Ben ik zonder vooroordelen?”

Mens-extremisme. Het zit in ons. En zolang we zelf extreem denken en handelen zal de wereld polariseren en zullen we de extra kilo’s nodig hebben om te overleven. Leve het overgewicht!

Waarom ik over overgewicht schrijf? lees mijn missie.

Michiel Fondse, www.praktijkdebron.nl

Afvallen is verliezen!

de nieuwe Uri Geller, dancing queen, Idols, so, you wanna be a popstar, sterren dansen op het ijs en ga zo maar door. Op dit moment zijn er heel veel programma’s waarbij afvallen een belangrijk deel van het geheel is. Binnenkort start ook “de afvallers XXL” en daarbij zal “wegstemmen” of “afvallen” weer een grote rol spelen.

Afvallen. Door al die programma’s krijgt dit woord ontzettend veel lading. Elke week wordt een deelnemer door een jury beoordeeld en degene, die niet goed genoeg is valt af. Of je hebt te weinig laten zien of je bent niet sterk genoeg of je bent te weinig afgevallen of je zingt of schaatst niet mooi genoeg.

We hebben met z’n allen  blijkbaar een grote behoefte om gekeurd te worden en we willen allemaal voldoen. Ons wankele zelfbeeld wordt in de handen gelegd van de keurmeesters. Maar in plaats van dat we er een goed gevoel aan overhouden, blijft maar een handje vol mensen met dat goede gevoel over. Velen zijn afgevallen, afgekeurd.

En boos dat we dan zijn op de jury! Of gedesilusioneerd. Het beeld van onszelf spat uiteen. We zijn niet zo goed als we dachten.  We horen bij de afvallers. Afval dat ben je dan. Wat over is al het “goede” eruit is gehaald. Afvallen is verliezen! helaas, vaak niet de kilo’s. Het lijkt er meer op dat we ons zelfvertrouwen en onze waardigheid verliezen. In ieder geval we verliezen……en daar gaat het toch om bij afvallen?

Zo zijn we met z’n alle lekker aan het afvallen. Leve de jury! Kan  ik ergens via een SMS-je op mezelf stemmen?

Waarom ik over overgewicht schrijf? lees mijn missie.

Leve mijn mannelijkheid 2!

Steeds vaker betrap ik mijzelf erop dat er zich kleine momenten op de dag voordoen, waarop ik blij wordt als man. Even die nieuwe pot pindakaas opendraaien, die zware tas dragen of een nieuw idee op papier zetten. Die momenten vier ik, terwijl mijn kinderen dan even met verbazing (of is het plaatsvervangende schaamte?) om zich heen kijken.

Een fijne bijkomstigheid is dat mijn vriendinnen er van genieten. Dat mijn mannelijkheid hen een fijn gevoel geeft. Blijkbaar doet mijn gedrag iets met hen als vrouw. Het besef dat ze veel zelf kunnen als vrouw is niet altijd meer leidend in situaties. Ze laten het ook (weer) eens over aan de man. Het overlaten aan de man is voor de vrouw geen teken van zwakte. Ze hoeven niet alles zelf te doen. Geholpen en gesteund worden door een man voelt erg lekker.

Het lijkt er op dat mijn mannelijkheid hun vrouwelijkheid raakt. Of soms ontwaakt. Zo kan ik als man de vrouw bijstaan, ondersteunen, liefhebben op een mannelijke manier.

Elkaar de ruimte geven voor wat je heel goed past als man of vrouw  en elkaar daarin steunen en stimuleren is veel belangrijker dan dat we alles maar zelf doen en kunnen.

Mannen, pak die ruimte! En vrouwen, geef de man zijn ruimte terug. Zo kan de man de vrouw laten voelen in alle gelijkwaardigheid, dat ze een vrouw is. En andersom.