Steeds vaker betrap ik mijzelf erop dat er zich kleine momenten op de dag voordoen, waarop ik blij wordt als man. Even die nieuwe pot pindakaas opendraaien, die zware tas dragen of een nieuw idee op papier zetten. Die momenten vier ik, terwijl mijn kinderen dan even met verbazing (of is het plaatsvervangende schaamte?) om zich heen kijken.
Een fijne bijkomstigheid is dat mijn vriendinnen er van genieten. Dat mijn mannelijkheid hen een fijn gevoel geeft. Blijkbaar doet mijn gedrag iets met hen als vrouw. Het besef dat ze veel zelf kunnen als vrouw is niet altijd meer leidend in situaties. Ze laten het ook (weer) eens over aan de man. Het overlaten aan de man is voor de vrouw geen teken van zwakte. Ze hoeven niet alles zelf te doen. Geholpen en gesteund worden door een man voelt erg lekker.
Het lijkt er op dat mijn mannelijkheid hun vrouwelijkheid raakt. Of soms ontwaakt. Zo kan ik als man de vrouw bijstaan, ondersteunen, liefhebben op een mannelijke manier.
Elkaar de ruimte geven voor wat je heel goed past als man of vrouw en elkaar daarin steunen en stimuleren is veel belangrijker dan dat we alles maar zelf doen en kunnen.
Mannen, pak die ruimte! En vrouwen, geef de man zijn ruimte terug. Zo kan de man de vrouw laten voelen in alle gelijkwaardigheid, dat ze een vrouw is. En andersom.
