Michiel Fondse’s Weblog

maart 14, 2008

Afval=voedsel

Ingedeeld onder: overgewicht — Michiel Fondse @ 11:15 am
Tags: , , , , , , , , , , ,

Enige tijd geleden zag ik een documentaire waarin bedrijven bij alles wat ze maken de regel hebben dat hun “afval” weer gebruikt kan worden voor iets anders. Er bleef dus geen afval over. Alles was bruikbaar. Maakte je iets wat wel restanten gaf, dan werd het uit productie genomen en niet meer gemaakt. Een prachtige oplossing voor de vervuiling van ons milieu en het tomeloze gebruik van onze planeet.

Mij zette dit aan het denken:”kan dit ook van toepassing zijn op ons zelf?”

Hoe kunnen we ons gedrag “voedend” laten zijn voor anderen, ons “milieu”? Vraag jezelf steeds af:”is wat ik doe een bijdrage aan die ander?” “kan die ander er van leven/ groeien?”.  Is het antwoord nee, doe het dan niet. Wat het ook is.

Hierbij geldt dat je je richt op je omgeving, je milieu. Niet op jezelf. De ander zal je dankbaar zijn en jij zult de eerste zijn die daar de vruchten van plukt. Deze vruchten zullen voor jou weer heel voedend zijn. 

Een beter milieu begint bij jezelf en het milieu dat ben jij.

Wil je “vervuiling” van jezelf en je directe omgeving verminderen zorg dan dat wat jij doet geen nieuwe problemen geeft, geen onuitgesproken emoties oplevert, geen stilzwijgen of geheimhouden verwacht. Stop niets weg!

En dit is wat veel mensen met overgewicht wel doen. Wegstoppen, binnenvetter worden, ja zeggen, maar nee willen, je passie loslaten. Het “afval” hoopt zich op en je blijft er mee zitten. Ook het innerlijk vervuilt hierdoor. Geen wonder dat veel mensen een lage zelfwaardering overhouden. Leven op een afvalberg is weinig verheffend.

Ruim je afval op, laat je coachen, spreek je uit, laat je horen, zeg “nee”, doe anders en ben uniek. En zorg dat je geen afval meer maakt, door voedend te zijn voor de ander! 

Michiel Fondse, medemens, www.praktijkdebron.nl

Waarom ik over overgewicht schrijf? Lees mijn missie.

maart 7, 2008

Medemens zijn

Ingedeeld onder: leven — Michiel Fondse @ 12:30 pm
Tags: , , , , , , , ,

“je medemens is je meest gevoelige zelf in een ander lichaam”.

(uit “spiegels van de ziel” van Kahlil Gibran).

Medemens zijn is dus de gevoelige zelf van de ander spiegelen. Als men naar mij kijkt ziet de ander zijn of haar gevoeligste deel. Dus hoe eerlijker ik mijzelf laat zien in alles hoe zuiverder de ander zichzelf ontmoet.

Maar waarom vinden we het dan toch zo moeilijk om onszelf te laten zien in al onze kwetsbaarheid? Als ik toch laat zien wie ik ben, dan ziet de ander zichzelf toch ook zoals hij of zij is? En dat is misschien wel het meest confronterende wat er bestaat. En confrontaties gaan we vaak uit de weg. Mensen zijn dus niet altijd blij met wat ze ontmoeten. Ontkennen dat ze zichzelf zien in de ander. Worden blind voor hun eigen mislukkingen, fouten en oordelen. Zien we in de ander iets “groots”of “moois”, dan wordt dit in de regel wel verbonden met onszelf. Of we dat nu echt zo ervaren of niet, grootse en mooie dingen, ja, dat zijn wij. Zo zit er in iedereen een Idol, een ster. We vergeten vaak dat we er wel wat voor dienen te doen om die status ook echt te kunnen laten zien. Vaak blijft het bij  de “jas” die we aantrekken, maar zit er onder die “jas” helemaal geen Idol of ster.

Maar een extremist is ook een medemens, een mens met overgewicht ook. Een boze baas of een dominant familielid ook. Een soldaat of een kind met honger ook. Nu wordt het voor velen erg lastig om dat gevoelige stuk van onszelf in die ander te ontdekken. Toch zijn ook zij gevoelige delen van onszelf.

Als we bereid zijn om te onderzoeken wat we gemeen hebben met bovenstaande personen, dan is er toenadering mogelijk. Kunnen we ons verbinden met de ander. Gaan we ervaren dat we allemaal één zijn.

Voorlopig lijkt de tijd ons te leren dat we eerst ver van elkaar dienen te gaan staan en de ander als een totaal ander persoon te gaan zien. Individualisme en ontkerkelijking zijn hier signalen van. Extremisme het ultieme signaal! Uitersten van elkaar worden.

We zetten dus ons gevoeligste zelf op grote afstand! Wat overblijft is verharding, afstand, rationalisering, regels en weinig inlevingsvermogen. 

Blijkbaar is dat de medemens, die de meesten nu nodig hebben om zichzelf te gaan ontmoeten. Maar hiervoor dient er wel een opening te zijn, een uitnodiging, een stap tot toenadering naar onszelf…..

Zolang ik die deur openzet, zal de golf van verharding een golf van verbinding met zich meebrengen. In liefde verbonden zijn. Van mens tot mens. Ik blijf er in geloven.

 

Michiel

 

Blog op Wordpress.com.