Medemens zijn

“je medemens is je meest gevoelige zelf in een ander lichaam”.

(uit “spiegels van de ziel” van Kahlil Gibran).

Medemens zijn is dus de gevoelige zelf van de ander spiegelen. Als men naar mij kijkt ziet de ander zijn of haar gevoeligste deel. Dus hoe eerlijker ik mijzelf laat zien in alles hoe zuiverder de ander zichzelf ontmoet.

Maar waarom vinden we het dan toch zo moeilijk om onszelf te laten zien in al onze kwetsbaarheid? Als ik toch laat zien wie ik ben, dan ziet de ander zichzelf toch ook zoals hij of zij is? En dat is misschien wel het meest confronterende wat er bestaat. En confrontaties gaan we vaak uit de weg. Mensen zijn dus niet altijd blij met wat ze ontmoeten. Ontkennen dat ze zichzelf zien in de ander. Worden blind voor hun eigen mislukkingen, fouten en oordelen. Zien we in de ander iets “groots”of “moois”, dan wordt dit in de regel wel verbonden met onszelf. Of we dat nu echt zo ervaren of niet, grootse en mooie dingen, ja, dat zijn wij. Zo zit er in iedereen een Idol, een ster. We vergeten vaak dat we er wel wat voor dienen te doen om die status ook echt te kunnen laten zien. Vaak blijft het bij  de “jas” die we aantrekken, maar zit er onder die “jas” helemaal geen Idol of ster.

Maar een extremist is ook een medemens, een mens met overgewicht ook. Een boze baas of een dominant familielid ook. Een soldaat of een kind met honger ook. Nu wordt het voor velen erg lastig om dat gevoelige stuk van onszelf in die ander te ontdekken. Toch zijn ook zij gevoelige delen van onszelf.

Als we bereid zijn om te onderzoeken wat we gemeen hebben met bovenstaande personen, dan is er toenadering mogelijk. Kunnen we ons verbinden met de ander. Gaan we ervaren dat we allemaal één zijn.

Voorlopig lijkt de tijd ons te leren dat we eerst ver van elkaar dienen te gaan staan en de ander als een totaal ander persoon te gaan zien. Individualisme en ontkerkelijking zijn hier signalen van. Extremisme het ultieme signaal! Uitersten van elkaar worden.

We zetten dus ons gevoeligste zelf op grote afstand! Wat overblijft is verharding, afstand, rationalisering, regels en weinig inlevingsvermogen. 

Blijkbaar is dat de medemens, die de meesten nu nodig hebben om zichzelf te gaan ontmoeten. Maar hiervoor dient er wel een opening te zijn, een uitnodiging, een stap tot toenadering naar onszelf…..

Zolang ik die deur openzet, zal de golf van verharding een golf van verbinding met zich meebrengen. In liefde verbonden zijn. Van mens tot mens. Ik blijf er in geloven.

 

Michiel