Bijna iedereen, die gelijnd heeft kent wel het jo-jo effect. Na een periode van lijnen en afvallen kom je weer (vaak snel) aan en in vele gevallen zelfs meer als voor de lijnpoging.
Uit onderzoek blijkt dat 50% van de lijners na 4 jaar meer wegen dan voor de poging! De kans is dus 1 op 2 dat je meer gaat wegen na een lijnpoging.
Daarnaast blijkt dat slechts 20 % van de lijners het bereikte gewicht 1 jaar lang kan vasthouden. De rest komt weer aan! Meestal tot het gewicht wat men eerst had.
Lijnen is dus een risicovolle onderneming, die weinig tot geen effect heeft. Volhouden is moeilijk en dit gebeurt vaak op wilskracht. Elke dag bezig zijn met voeding, calorieën tellen, wikken en wegen.
Steeds duidelijker wordt het dat ons lichaam heel sterk vanuit de oerprincipes werkt. Na een periode van minder calorieën is de spijsvertering ca 5 % zuiniger geworden. Als je na die periode weer “normaal” gaat eten wordt er door het lichaam als snel een teveel aan voeding geconstateerd en dit wordt dan opgeslagen. Men komt aan. Belangrijk is ook dat men dan beseft ,dat men na het lijnen een kleiner lichaam heeft en dus minder voeding nodig heeft. Het “normale” is dan ook te veel geworden. Hou je daar geen rekening mee, dan kom je aan.
Maar wat vooral een grote invloed heeft is dat men zichzelf tijdens een lijnperiode continue signalen geeft dat men niet oké is. Men is pas oké als het streefgewicht ( een lukraak gekozen getal, vaak gebaseert op ideaalplaatjes) bereikt is. Dus tot die tijd ervaren we onszelf als niet goed genoeg. Dit belast het lichaam enorm. Dit geeft zo’n dermate spanning, dat het lichaam als reactie hierop meer voeding wil. Het zijn immers barre tijden. We leven met een tekort. We zijn/ er is niet genoeg! Paniek! Stress! De honger groeit en dat terwijl men zichzelf juist op een beperking heeft gezet.
Het wordt dan een strijd tussen een biologische en natuurlijke drang tot méér en een bedachte, op wilskracht opgebouwde, lijnpoging, met vaak onrealistische doelstellingen. Daar waar de wilskracht het laat afweten slaat de lijnpoging om in een falen. Een bevestiging van datgene wat we allang wisten: we zijn niet goed genoeg. Dit gevoel wordt dan weer weggegeten. Ach, we zijn al dik, dus dat ene stuk koek zal niet veel uitmaken.
Lijnen heeft zo dus geen enkele zin. Enkel bij hen die bepaalde stoffen niet aanmaken of niet kunnen verdragen is een dieet raadzaam. Om af te vallen niet! Ben je iets te dik vanwege iets te veel eten, dan volstaat minder eten!
Het jo-jo effect is dus niets meer of minder dan een gezonde reactie van ons lichaam op ongezonde, ongepaste acties van onszelf. Het lichaam wil overleven, wil balans. Lijnen verstoort deze balans enorm. Dik zijn is een vorm van balans! Door die éénzijdig te verstoren wordt het natuurlijke mechanisme aangewakkerd. En dit mechanisme is vele malen sterker dan onze acties. Daar kan je tegen vechten tot je een ons weegt! (figuurlijk uiteraard!) Wil je dik zijn echt aanpakken, dan zullen we respect voor onze biologische oerprincipes dienen te hebben. Zodra onze innerlijke spanning afneemt neemt ook de drang tot méér af en zal het lichaam zijn beschermende laag en het symbool van houvast gaan loslaten.
Dan valt men af! Meer weten? Kijk op www.praktijkdebron.nl.
Hartelijke groet, Michiel, medemens, coach bij overgewicht.
