Overgewicht is geen ziekte.

Op 25 september 2008 werd er in het europese parlement gesproken over obesitas. Het volgende stukje tekst komt van een belgische journalist:

Meer dan de helft van de volwassen Europese bevolking is zwaarlijvig. Het Europees Parlement vraagt in een vandaag goedgekeurd rapport meer aandacht voor de strijd tegen obesitas. Europees Parlementslid Mia De Vits (sp.a) vestigt de aandacht op het voorstel: “Obesitas moet in ons land erkend worden als chronische aandoening .

Is dit echt wenselijk? Is obesitas een ziekte? Obesitas is een symptoom…en symptomen zijn geen ziekten. De reden om het als een ziekte te willen beschouwen zit hem voornamelijk in het feit, dat er dan makkelijker ziektekostenvergoedingen voor gekregen kan worden. Anderzijds hoor je vaak geluiden dat mensen met overgewicht zich dan serieus genomen voelen en erkent voelen in hun probleem.

Als mensen een probleem hebben, die hen raakt in hun lichamelijke, emotionele en geestelijke welzijn, dan is het belangrijk dat er ook hulp voor is. En dat daar ook geld voor vrij gemaakt wordt. Obesitas is een serieus probleem en goede hulp is essentieel. Maar als je het als ziekte wil gaan betitelen, dan verkoop je je eigen verantwoordelijkheid voor geld. Als mensen nu niet adequaat geholpen worden is dat geen gevolg van dat er geen geld of hulp is. Er is geen adequate hulp. Door obesitas als ziekte te gaan bezien maak je van dikke mensen zieken, slachtoffers, hulpeloze gevallen, die alleen door hulp van buitenaf geholpen kunnen worden. Het verzwakt de dikke mens. Het verlegt de verantwoordelijkheid om er iets aan te doen en er zal een enorme druk komen op artsen, de verzekeringen en het geld. En de term “chronisch” geeft je direct levenslang. Wil men dat echt??

En wordt je echt pas serieus genomen als obesitas als ziekte wordt bezien? Hoe serieus neem je jezelf dan? Menen dikke mensen echt dat dit een welkome bijdrage is bij obesitas? Overkomt het je? Is het als een griepvirus?  Werd je besmet?

Het probleem is dat we strijden tegen overgewicht. En die strijd kunnen we niet winnen, omdat overgewicht een natuurlijke reactie is van ons lichaam op een tekort. We strijden tegen een natuurlijk proces. En dat valt niet te winnen. Het verergert er alleen maar door. Wil je het dikker worden stoppen en omdraaien, dan zulllen we eerst het dik zijn dienen te accepteren. Let wel: niet accepteren dat het zo blijft!! Accepteren dat dik zijn een signaal is en dat we daar naar dienen te luisteren. Om het daarna anders te kunnen gaan doen. En dat dient de dikke mens zelf te doen, zelf grip  hebben op hun leven, zelf de verantwoordelijkheid weer voelen en nemen. En dat kan allemaal zonder in de rol van zieke of slachtoffer te worden gedrongen.

Al dit soort voorstellen als nu gedaan in het europese parlement zijn onmachtige geluiden van mensen met een oppervlakkige kijk. Geindoctrineerde personen, die menen dat je moet strijden. In hun gedachten worden ze al gezien als de helden. Niet wetende dat ze geen enkele kans hebben. Het idee dat ze zo echt de dikke mens kunnen helpen is slechts schijn. Maar dat idee voedt hun eigen ego. Het is lekker om belangrijk gevonden te worden. Om te kunnen zeggen dat je goede bedoelingen hebt…en de dikkere medemens voelt zich gesteund…geholpen…

Je vekoopt je eigenheid, je macht, je kracht als je obesitas als ziekte wilt gaan zien….Obesitas gaan zien als ziekte is jezelf blij maken met een dode mus…. Het zal meer schade aanbrengen als welk transvet dan ook……

Het cultiveert de dikte…..het zal er bij gaan horen…..cultureel bepaalde dikte…….We accepteren zo dat dikzijn er bij hoort! Dat het zo is en zal blijven!! En is dat nu net wat dikke mensen niet willen. Dunner worden, gezonder worden, gelukkiger worden dat moet het doel zijn!

Hartelijke groet, Michiel Fondse, coach bij overgewicht.

Waarom ik over overgewicht schrijf? Lees mijn missie.

Nickelodeon fruit

vandaag weer blij verrast met het volgende artikel: neem even de tijd om het te lezen…….echt de moeite waard…

Creatief en dynamisch

Al in een eerdere weblog heb ik al eens aangegeven hoe belangrijk het is om kinderen op jonge leeftijd te stimuleren gezond te leven en te eten. Speciale marketing gericht op deze belangrijke doelgroep kan hierbij helpen.

 

In dit kader heeft Jaguar een aantal weken geleden een grote actie op touw gezet met mandarijnen uit Zuid-Afrika in Nickelodeon-doosjes. Dat er vraag is naar een vernieuwend product als dit, blijkt wel uit het feit dat hun ingekochte voorraad in een paar dagen volledig was uitverkocht.
Het grote succes is voor Jaguar aanleiding geweest om de ingezette lijn door te trekken.

 

Inmiddels is in Nederland wel onderkend dat de welvaartsziekte Obesitas een steeds groter probleem gaat worden in onze toekomst. Bij volwassenen, maar zeker ook bij jongeren. En dat is natuurlijk extra kwalijk. De snoepindustrie heeft in de achterliggende jaren ruim haar best gedaan om kinderen zoveel mogelijk snoep te laten consumeren.

 

Op kinderzenders als Nickelodeon en Jetix waren de laatste jaren tussen de programma’s door veel reclame-uitingen te zien van Twix, Snickers, Haribo enz.  Maar ook deze televisiekanalen zijn zich ervan bewust geworden dat dit uitermate schadelijk is voor de gezondheid van ‘hun kinderen’.

 

Communicatie richting kinderen moet vooral creatief en dynamisch zijn. Alle vormen van Internet en mobiele communicatie zijn een dagelijkse levensbehoefte voor jongeren. Bijna de helft van de jongeren geeft aan ‘liever een dag niet te eten, dan een maand geen Internet te mogen gebruiken’.

Waar we op aan moeten, is dat ze het een kunnen doen, zonder het andere te hoeven laten. Want ook kinderen moeten inzien dat de gezonde werking van groenten en fruit een positieve invloed heeft op hun ontwikkeling.

 

Ook voor retailers liggen er kansen om in te spelen op deze nieuwe trends. Juist in een periode waarin marges onder druk staan, en het moeilijk is om vernieuwingen te genereren in het fruitschap, liggen er met deze nieuwe producten volop kansen, vooral gericht om vaders en moeders bewust te maken alleen maar het beste voor hun kinderen in te kopen… fruit dus!

 Dit artikel komt van een website van de voedingmiddelenindustrie. Zij die gebaat zijn bij de verkoop van produkten en er bij gebaat zijn om een goed imago te hebben en te houden. De actie om fruit in een nickelodeon jasje te stoppen lijkt te werken. Lijkt, want is het nu ook zo dat dat fruit ook opgegeten wordt?

Het enige wat ze gemerkt hebben is dat ze snel uitverkocht waren, niet dat ze ook opgegeten zijn. Of kinderen nu meer fruit gaan eten is dus nog maar de vraag. Misschien ligt het fruit nu wel te rotten in de fruitmand (ook weer eens uit de kelderkast gehaald). En lopen kinderen te zeuren waarom er geen surprise in de sinaasappel zit en dat sinaasappels daarom helemaal niet leuk zijn ( laat staan lekker). En of winkeliers de opvoedende taak op zich moeten gaan nemen om fruit aantrekkelijk voedsel te laten zijn is ook maar de vraag.

Ouders kopen het eten meestal. Dit fruit is ook door hen gekocht naar alle waarschijnlijkheid. Ouders kopen dus eerder fruit wat zo’n populair jasje heeft….welke opvoedingswaarde gaat hiervan uit? Wat leer je je kinderen hiermee? Wordt fruit er echt aantrekkelijker van? En als fruit eens zonder dat jasje wordt aangeboden, herkennen kinderen ze dan nog wel?

Eigenlijk gaat dit verhaal een beetje over het opvoeden van de ouders. Maar vooral over het imago van de winkelier, die zo stellig kan zeggen dat, met al die snoepreclames tussendoor, zich er zo bewust van is dat het schadelijk is voor “hun kinderen”.  Schadelijk voor hun imago zullen ze bedoelen. Ook de artikelschrijver schoont zijn imago op, door net te doen alsof de gezondheid van kinderen en de opvoeding van ouders hem aan het hart gaat. Onzin natuurlijk. De winkelier is er bij gebaat dat er veel verkocht wordt en dat zijn imago goed blijft.

Laten we eens ophouden om verstopperje te spelen. We leven in een vrij land met een vrije markteconomie. Winkels zijn gebaat bij verkoop en als intelligente volwassen mensen producten kopen die minder gezond zijn, dan is dat ook voor winkeliers prima. Laat de winkelier zijn omzet maken, laat iedereen zijn of haar boodschappen kopen. Uiteindelijk is het de consument zelf, die bepaalt wat er wel en niet in de schappen ligt. Denk maar aan buckler-bier wat door Youp van het Hek zo werd bespot. Niemand kocht het meer en hup het lag niet meer in de winkel. Met andere woorden: de winkel dat ben jij!

Stop met het verstoppertje spelen. Wat er in de winkel ligt dat willen we zelf!  Als decennia lang hebben we de verantwoordelijkheid wat goed is voor onszelf weggegeven aan de winkelier. Die, heel begrijpelijk, markteconomisch denkt en dat verkoopt wat het meeste geld oplevert. En we vallen met z’n allen voor leuk ingepakte artikelen….Dus met z’n allen aan de nickelodeon-sinaasappels en de nike-meergranen koekjes.

Wat komt er nog meer? Tros-tomaten?

Nederland wordt wakker!

Michiel Fondse, coach bij overgewicht, www.praktijkdebron.nl

Waarom ik over overgewicht schrijf? Lees mijn missie.

(note: naar aanleiding van de reactie van Kees Rijnhout ( schrijver van het bovenstaande stuk, dank hiervoor) wil ik benadrukken, dat ik absoluut geloof in de goede intenties van sommige winkeliers en dat zij hun verantwoordelijkheid willen nemen als het gaat om het aanbieden van gezond voedsel. Echter het stuk is dan ook niet voor hen bedoeld. Het stuk richt zich op de landelijke tendens, waarin graaien en hebzucht van bedrijven en reclamemakers ver boven het belang van iedereen gaat. Zeker boven die van de dikke medemens. Als ik met bovenstaande tekst mensen persoonlijk heb gekwetst, dan spijt mij dat zeer. Dit is niet de opzet van mijn teksten, die enkel gericht zijn op het aangaan van de discussie rondom de omgang met ovegewicht)

Het lichaam vergeet niet.

Weer zo’n bericht waarin ze oorzaak en gevolg wel heel snel trekken. En waarbij het voedsel de “boosdoener” lijkt.

Dikker door vakantie

Maar liefst 63 procent van de Nederlanders heeft een paar kilo extra meegenomen vanaf de vakantiebestemming. Dit blijkt uit onderzoek van afslankcommunity Valtaf.nl onder bijna 400 deelnemers.

Remmingen loslaten
Opvallend is dat hoe zwaarder de deelnemer gemiddeld weegt, hoe meer hij aankwam tijdens de vakantie. Voedingsdeskundige Freya Zuidervaart: “Het is een bekend fenomeen dat mensen tijdens de vakantie aankomen. Ze laten alle remmingen los en doen zich tegoed aan alcohol, buffetten, makkelijke snacks en ijs.”

De oorzaak wordt gezocht in het loslaten van de remmingen en dus het meer gaan eten dan men in het dagelijkse leven zou doen. Het loslaten van de remmingen kan voorkomen vanuit de gedachten “ik heb een heel jaar hard gewerkt en nu mag ik genieten” en “dit heb ik verdiend”. 

Belangrijk is dat er dieper gekeken wordt naar de reden van die remmingen. Men is blijkbaar het hele jaar “geremd” in hun beleven en gedurende de vakantie mag men “losgaan”. Best triest eigenlijk. 50 weken op de rem en maar 2 weken los. En vervolgens een slecht gevoel over die 2 weken, want men in aangekomen. De rem er maar weer extra op. 

Het is al langer bekend dat veel mensen niet hun hart volgen. Veel mensen ervaren het leven als “moeten”. Er moet gewerkt worden want er moet geld komen. Of men doet wat men echt wil wordt hierbij minder belangrijk geacht. men schikt zich en past zich aan.

Hierdoor beleeft men de dagelijkse reaiteit in minder vrijheid. Negatieve prikkels worden op de koop toe genomen. Echt stil staan bij wat het leven je werkelijk doet, doen we maar niet meer. De realiteit doet een beetje pijn.. Maar we gaan gewoon door en maken er het beste van.

Deze onverwerkte en weggestopte ervaringen en emoties worden wel door het lichaam geregistreerd. Doe je iets wat je niet wilt en je zegt er niets van, dan slaan we die negatieve ervaring op. Zo beladen we ons lichaam het hele jaar door. Het lichaam vergeet niet. En juist als we de teugels wat meer laten vieren, als we rust nemen, op vakantie gaan, dan laat ons lichaam weten, dat er nog al wat onverwerkte ervaringen achtergebleven zijn. Juist in de rust en de stilte wordt weer voelbaar wat ons dwars zit.

Wat te denken van de ruzies op de eerste vakantiedag? Of het “door de rug gaan” op de camping? Maar ook zijn veel mensen in het weekend ziek om op maandag weer “fit” naar het werk te gaan. Juist als je wilt gaan slapen is er een gedachtenstorm…..een hartaanval net na je pensioen…..Allemaal signalen van ons lichaam dat we nog ergens aandacht voor dienen te hebben.

Dus ook op vakantie worden we met onszelf econfronteerd. Niet alleen de onverwerkte ervaringen, maar ook de praktische veranderingen doen een beroep op ons. Andere tijdszone, andere cultuur en klimaat. We moeten ons  op veel momenten aanpassen. De mate waarin je je kunt aanpassen maakt dat je meer of minder stress ervaart. Bij meer stress vergroot dit ook weer de behoefte van het lichaam om voeding te krijgen. Ook het (bewust )weg-eten van de stress verhoogd de voedingsinname.

Dikker worden door de vakantie ligt wat ingewikkelder dan in het artikel wordt aangenomen. En dat is vaak ook te merken aan de moeite die het kost om weer van die vakantie-kilo’s ( en vakantie-stress) af te komen. Het lichaam vergeet niet!

Op vakantie gaan…..niet voor iedereen een ontspannend uitje……

Hartelijke groet, Michiel Fondse. coach bij overgewicht

waarom ik over overgewicht schrijf? Lees mijn missie.

de toekomst begint NU!

dit soort berichten zijn helaas geen zeldzaamheid: http://www.telegraaf.nl/buitenland/1880213/__Dikkertjes_hebben_lever_alcoholist__.html

In eerdere blogs schreef ik al dat, als je meer eet dan je lichaam vraagt je lichaam lui wordt. De lever, met opslagfunctie voor extra suikers, als je ze echt nodig hebt, wordt lui en vervet bij onze huidige manier van leven. Deze kinderen ( en hun ouders) hebben er echter niet zo veel aan om steeds weer gewezen te worden op hun beweeg- en eetgedrag. Dat is al 10-tallen jaren het geluid. Van de geschiedenis leren we dus maar bar weinig. En kinderen zijn onze toekomst….Maar wat doen we nu?

Er ís een antwoord……een oplossing….NU!

Hartelijke groet, Michiel Fondse, coach bij overgewicht.

waarom ik over overgewicht schrijf? lees mijn missie.

Afvallen is je eigen verantwoordelijkheid?!

Afvallen is je eigen verantwoordelijkheid. Een mooie zin en volgens mij ook helemaal waar. Maar wat betekent dat nu eigenlijk? Het betekent dat niets of niemand ervoor kan zorgen dat je gaat afvallen, alleen jijzelf! Verantwoordelijkheid nemen geeft aan dat je acties kiest die zullen gaan leiden tot het afvallen.

Nu bestaat het beeld dat als je gaat diëten, dat je je verantwoordelijkheid neemt. Ook als je meer gaat sporten laat je zien, dat je je verantwoordelijkheid kent en neemt. Mensen met overgewicht doen heel veel om van het overgewicht af te komen, maar het resultaat blijft uit.  Je wilt wel maar je lukt niet. Weer aangekomen laat je het er maar bij zitten en je verantwoordelijkheid wordt aan de kapstok gehangen.

Van mensen met overgewicht zeggen dat ze niet hun eigen verantwoordelijkheid nemen is dan ook helemaal niet waar. Wie weten er alles over de sportschool, over gezonde voeding en wie hebben kennis van sport en beweging? Juist mensen met overgewicht. Als er één groep is die kennis heeft an zijn dat de mensen met overgewicht wel. kennis genoeg….maar blijkbaar niet voldoende om je verantwoordelijkheid ook echt te nemen.

Je verantwoordelijkheid nemen is blijkbaar niet zo gemakkelijk. Diep van binnen weet iedereen dat afvallen en dik zijn je eigen verantwoordelijkheid is. Door de verantwoordelijkheid buiten jezelf te leggen ( b.v. het komt door het weer, het voedsel, mijn werk, mijn opvoeding) maak je van jezelf een slachtoffer. Jij kunt er dan niets meer aan doen en de omgeving zal moeten veranderen, anders zal jij niet afvallen. Al mijn klanten weten dat, maar weten niet goed hoe!

De verantwoordelijkheid voel je. Maar dat betekent niet dat je hem ook neemt. Veel personen stoppen dat verantwoordelijkheidsgevoel diep weg, omdat je simpelweg niet weten hoe ze die moeten opnemen. Goede educatie over gezonde voeding en beweging lijkt dan de oplossing. Het voorhanden zijn van gezonde producten is dan een voorwaarde. Er is heden tendage informatie voldoende voorhanden en ook zijn er voldoende mogelijkheden om gezonde producten te krijgen. Het internet staat vol met praktische tips om meer te bewegen en staat vol met adviezen ten aanzien van roltrapgebruik tot zittend werk. kennis, kennis , en nog eens kennis.

Ik schat in dat de gemiddelde Nederlander slim is. Slim genoeg om al die informatie te snappen en toe te passen. Maar waarom doen ze dat dan zo weinig? Waarom nemen ze niet de verantwoordelijkheid voor hun gewicht en gezondheid?  Je zou haast gaan denken, dat de Nederlander een domme, luie, ongedisciplineerde mens is. Het stigma is geboren.

Als nu eens blijkt dat het nemen van de verantwoordelijkheid hun grootste probleem is. Niet hun overgewicht, maar het niet KUNNEN nemen van de verantwoordelijkheid? Uit mijn ervaring is dit het geval.

Simpelweg, omdat met zich niet bewust is van prikkels, die vanuit het onderbewuste ons gedrag aansturen. Enerzijds zijn dat evolutionaire prikkels en anderzijds zijn die prikkels om basis van eerder opgedane ervaringen. Ervaringen die we wel hebben geregistreerd maar die (nog) niet tot het bewustzijn zijn doorgedrongen.

De evolutionaire prikkels

We zijn als mens gemaakt om te overleven. Dat is onze primaire drijfveer. Dit houdt in dat al ons gedrag ( en met name in situaties waar dreiging, angst en tekorten spelen) gestuurd wordt door prikkels, die levensbehoud garanderen. Ons lichaam is een biologisch en chemisch wonder. Merk het dat er tekorten zijn, dan past het de spijsvertering aan of gaat het meer vet opslaan dan afgeven voor verbranding.

Ons gedrag wordt dus voor een groot deel bepaald door de mate van onbewuste sturing, die er opgericht is om te overleven. Een persoon, die met angst of een tekort te maken heeft zal dus veel gedrag vertonen, dat op overleven gericht is. We worden dan sterk egoïstisch. Ideeën om mensen te adviseren om vaker de trap ipv de lift te nemen of om de auto te laten staan zijn gedoemd te mislukken. De trap nemen of gaat lopen kost meer energie en dit is evolutionair niet gewenst. Verstandelijk snapt iedereen dit en men zal soms enige tijd de trap nemen. Toch zal het verstand het niet winnen van onze genen of je moet elke dag nedenken over wat je doet. Dag in dag uit. Een hele klus.

Onbewuste psychische en emotionele prikkels

Eerder opgedane ervaringen worden opgeslagen in ons onderbewuste. Ervaringen als kind hebben hierdoor een grote invloed op ons gedrag van vandaag. Hebben we te maken gehad met spanning, tekorten of pijn bij onszelf of anderen, dan slaan we die ervaring op. Van nature zijn we geneigd om ook in groepsverband het goed te hebben. We willen b.v. geliefd zijn en ons veilig voelen.  Er bestaan nog al wat misvattingen over het ouderschap. Ouders zouden kinderen heel veel moeten leren. Van veiligheid, vertrouwen van geliefd zijn tot het stimuleren van talenten. De verwachtingen van ouders zijn enorm. Nu is het zo dat niet elke ouder dit allemaal kan. Kinderen die een misplaatste verwachting hebben, dat ze dit allemaal van hun ouders dienen te krijgen ervaren hun ouders vaak als zwak, niet goed, beperkt, niet zo lief. In zo’n situatie wordt de verantwoordelijkheid voor de eigen liefde en veiligheid bij de ouders gelegd. In ruil daarvoor gaan de kinderen vaak gedrag vertonen, die de ouder “aanspreekt” op hun tekorten. Van boosheid tot enorme braafheid. Alles wordt (onbewust) ingezet om toch te krijgen van die ouders wat we diep van binnen wensen.

Echter van een blinde kan je niet verwachten dat hij de bijbel voorleest. Ook niet als je heel boos wordt of hem jarenlang geduldig stimuleert. Wat iemand niet kan, kan hij of zij niet. Door het te blijven verwachten wordt je beeld van die persoon steeds negatiever. De hoop dat je het ooit nog krijgt vervliegd en de relatie is vaak verstoord. In dit soort situaties verliest men de verantwoordelijkheid voor de liefde en de veiligheid. Jaar in jaar uit verwacht men dat de ouders dat zullen gaan geven en als men verstandelijk begrijpt dat de ouders dat niet zullen doen, verleggen we de verwachting naar anderen. Onze partner, onze collega’s of vrienden. Deze onbewuste prikkel dat anderen onze liefde en veiligheid moeten garanderen is enorm sterk. Deze prikkel zorgt ervoor dat we als verstandige gevoelige mensen toch weer in dezelfde patronen terecht komen, waar we helemaal niet in willen zitten. Ook hier wint het verstand het niet van onze psychische en emotionele prikkel.

Zolang je geen zicht hebt op je evolutionaire  en onbewuste emotionele prikkels zal het opnemen van je verantwoordlijkheid voor je gewicht niet gemakkelijk gaan. Ja, door wilskracht zul je afvallen, maar dat is vaak niet blijvend. Zodra je de wilskracht even laat vieren nemen de onbewuste prikkels het weer over.

90 tot 95 % van ons gedrag wordt gestuurd door onze onbewuste en evolutionaire prikkels!! Door je bewust te worden van deze prikkels kun je dit percentage laten zakken tot zo’n 70 %. Bewust worden van jezelf geeft 20% meer grip op je eigen leven. Dan is het nemen van de verantwoordelijkheid voor je gezonde lichaam niet langer een probleem. Dan lukt het gewoon. Zonder moeite. Vanzelf!

De huidige “oplossingen” voor het overgewichtprobleem doen onredelijk veel beroep op ons verstand, op onze kennis. Op dat wat we bewust zijn. In onze maatschappij niet zo heel verwonderlijk. We leven tenslotte in een kennis ( is macht) maatschappij. Echter in veel gevallen zal dit ontoereikend zijn. Kennis is waardevol, onderzoek geeft veel inzicht. Maar met kennis alleen zal het niet gaan lukken.

Overgewicht is onze eigen verantwoordlijkheid. Ja dat weten we!

Hartelijke groet, Michiel Fondse, coach bij overgewicht

Waarom ik over overgewicht schrijf? Lees mijn missie.