Houvast. Een mooi woord en voor velen een begrip om naar uit te kijken in 2009. Houvast, een steun, iets waar je aan vast kunt houden, waar je op terug kan vallen, kaders, een rots in de branding, een anker aan een schip, een strohalm…..
Houvast, een woord dat onlosmakelijk verbonden is met mensen met overgewicht. Hun gewicht en postuur geeft houvast. De gezellige dikkerd genoemd worden, meegaand en in voor alles, een goedzak zijn, echt iemand die klaar staat voor anderen. Het ego houdt maar wat graag vast aan deze vaak door anderen gegeven identiteiten.
Ook hun dagelijkse gedrag, waaronder het eetpatroon, geeft houvast. Geeft steun, troost, een bekende demper op de nare gevoelens, maar ook het genot van de eerste happen van je voeding. Als je niet echt lekker in je vel zit, dan geeft bekend gedrag houvast. Het vermijden geeft houvast, het denken voor anderen, het zorgen voor anderen…alles geeft identiteit en houvast.
En iedereen weet dat die identiteit maar schijn is. Het is geen echte houvast. Mensen met overgewicht hebben eigenlijk geen echte houvast. Ze hebben vaak geen innerlijk kompas of anker wat hen een vertrouwd en gerust ik-gevoel geeft. “Wie ben ik? ” en “wat wil ik” zijn veel gehoorde opmerkingen.
Iedereen weet dat het echte houvast in jezelf ligt. Als je zelfvertrouwen, zelfverzekerdheid en eigenwaarde hebt, dan is dat je anker. Waar en met wie je ook bent…..jij bent wie je bent en het is oké. Je hebt een eigen identiteit. Uniek en van waarde.
Maar vaak zijn we als mens niet zeker van onszelf en missen we zelfvertrouwen en is onze eigenwaarde van veel situaties afhankelijk. Daarom zoeken we naast een houvast in onszelf, vaak een houvast buiten onszelf, in de maatschappij. In de sociale omgang, de opvoeding, de religie en ga zo maar door.
En daar is anno 2009 veel om te doen. Geeft onze maatschappij nog wel die broodnodige houvast?
In de opvoeding lijkt de (keuze)vrijheid van kinderen doorgeslagen naar een onbegrensde opvoeding. Ouders vinden geen steun meer bij elkaar, sociale groepen ontbreken, omdat ouders vaak werken. Er is haast en kinderen brengen veel tijd door bij de buitenschoolse opvang, creches en oma’s. De opvoeding lijkt voor zowel de ouders als de kinderen geen houvast meer te bieden.
De ontkerkelijking is sterk toegenomen. Daar waar de kerk of de religie voor veel houvast zorgde is dit nu niet meer zo. Veel mensen zoeken deze houvast binnen de spiritualiteit met wisselend succes. Echte regels en kaders worden niet meer van oudsher nageleefd.
Ook is er een sterke tendens dat verenigingen minder leden hebben. Daar waar verenigingen een sterke sociale binding en gedragskaders gaven wordt ook op dit niveau de houvast steeds minder. Haast, drukte en het ik-tijdperk lijken hier een rol in te spelen.
En dat ik-tijdperk, (ik “moet” me ontwikkelen) lijkt zo zijn negatieve kantjes te hebben. Een mens heef behoefte aan kaders, aan groepen, aan leermeesters, aan voorbeelden. Om er in mee te gaan, om er flink tegenin te gaan, om samen mee te werken en eigen koersen uit te kunnen vinden. Zonder kaders “zwemmen” we en hebben we geen idee meer wie we zijn. En die identiteit geeft nu juist onze houvast.
We zijn nu met z’n allen op zoek naar houvast. Wie vertelt ons wat we moeten en hoe we moeten doen? En daar komt Sonja Bakker om de hoek.
Een gewichtsconsulente, puur en recht voor z’n raap. Zegt in simpele bewoordingen waar het om gaat. Vaak spreekt ze uit eigen ervaring en ze heeft lak aan moeilijke woorden en dik-doenerij.
Haar methode is simpel. Elke grootmoeder weet wat Sonja schrijft. Dit was vroeger heel gewoon. Regelmaat, variatie en matig eten. Zo simpel. En haar recepten zijn mooi gedocumenteerd en gebruiksvriendelijk vanwege de boodschappenlijstjes. Ze vertelt je precies wat je moet doen en de leus is simpel. Elk pondje gaat door het mondje.
Voor veel mensen zal dit dieet werken. Het is eigenlijk geen dieet. Het is met je gezonde verstand eten. Matig en gevarieerd en met regelmaat. Niets nieuws onder de zon. En simpelweg wat ons lichaam nodig heeft. Sonja geeft houvast! Fijn!
Sonja heeft een pracht systeem opgezet. Ze weet wel, dat met haar programma niet de diepere problemen worden opgelost. Ze erkent dat er bij sommige mensen meer moet gebeuren voordat haar programma aanslaat. Eetbuien, eetstoornissen en verslavingen zijn niet het terrein van een voedingconsulent, maar van een deskundige begeleider.
Houvast. Dat is wat ik mensen ook graag wil laten voelen. De houvast in zichzelf. Blij worden met wie ze zijn, hoe ze er uit zien en wat ze kunnen. Dat is pas een echt houvast. Of ze daarbij ook nog Sonja’s programma volgen vind ik prima. Het voedingspatroon herstelt zich meestal vanzelf tijdens en na de begeleiding. Het beweegpatroon trouwens ook. Omdat men weer voelt dat ze het waard zijn!
Zelfvertrouwen en zelfverzekerdheid en een gevoel van eigenwaarde, dat is nodig om blijvend op je gewicht te komen. Met of zonder Sonja.
Denk eens na of jij ook naar een houvast zoekt. En of die nog wel voldoet?
Hartelijke groet, Michiel Fondse, coach bij overgewicht
Kippevel….
Ik weet waar 2009 voor mij om gaat draaien denk ik…
Groetjes Michelle
Comment door Michelle — januari 8, 2009 @ 7:36 pm