Bovenstaande titel stond op nu.nl.
| Uitgegeven: | 16 maart 2009 11:21 |
| Laatst gewijzigd: | 16 maart 2009 11:21 |
NEW YORK – Op scholen die dichter dan 160 meter bij een fastfoodrestaurant gevestigd zijn, zitten meer te dikke kinderen dan op andere scholen.
Vervolgens reageren de onderzoekers dat er een verbod dient te komen op fastfoodrestaurants in de buurt van scholen.
Verbieden is een woord wat vaak valt als het gaat om overgewicht. Verboden etenswaren en bepaald gedrag wat niet zou mogen. Het is een manier om overgewicht aan te pakken. het is immers zo, dat als er een gelegenheid is om te eten in een fastfoodrestaurant, dat mensen dat ook doen. De mens valt vaak voor het gemak en de directe manier van dit soort restaurants. Snelle en gemakkelijke behoeftebevrediging. Het vlees is zwak….
Kiezen voor het verbieden van deze restaurants houdt in dat je er voor kiest de omgeving (van de mens) aan te pakken. Tevens impliceer je dat de mens zich niet kan inhouden, niet zal veranderen en te zwak is om voor eigen gezondheid te kiezen. Deze mensen hebben een duidelijke en strenge overheid nodig, omdat ze er een onverantwoord zooitje van maken. De verantwoordelijkheid voor de gezondheid en een gezonde maatschappij wordt niet bij de mensen zelf, maar bij overheden neergelegd. Zo doen we het nu met het rookverbod in de café’s en zo willen velen het ten aanzien van het overgewicht.
De keuze is aan ons allemaal. Willen we de verantwoordelijkheid voor onze gezondheid leggen bij de bestuurders, dan zijn verboden een hele goede zaak. Dan zeggen we dat we er zelf niets aan kunnen doen en dat we leiding nodig hebben, die beter weten dan onszelf wat goed voor ons is. Een vaderlijke overheid. Nemen we de verantwoordelijkheid voor onze gezondheid zelf, dan zijn verboden niet de juiste weg. Dan is het hebben van een fastfoodresataurant in de buurt van een school een zegen. Juist vanwege de verleiding kan je werken aan innerlijke kracht om die verleiding te weerstaan. Om vanuit respect voor je eigen lichaam, niet altijd te kiezen voor die snelle en vette hap…
Die tweede keuze is een stuk lastiger..in het begin. De andere keuze zal uiteindelijk betekenen, dat we onszelf op langere termijn erg tekort doen. We zullen de afhankelijkheid van anderen nodig blijven hebben om gezond met onszelf om te kunnen gaan. Een jaren 50 mentaliteit.
Mijn gevoel zegt dat de tendens in onze maatschappij neigt naar de eerste optie. Laten we de verantwoordelijkheid bij anderen leggen. Verboden, restricties, beperkingen, regels. Ik vermoed, dat die er steeds meer zullen komen. Er wordt al gesproken over verbod op snoepreclames voor kinderen tot 12 jaar. Is dat een minachting voor het kunnen opvoeden van ouders of een logisch gevolgtrekking dat ouders hun kinderen niet bijbrengen wat gezond is? Moet de regering echt ingrijpen op het snoepen van kinderen te verminderen? Kunnen we dat echt niet zelf? Gaan zij het doen of wijzelf?
Voor mij geldt: al bouw je op elke 50 meter een fastfoodrestaurant, ik zal er geen gebruik van maken en dus geen enkele invloed ervaren van hun aanwezigheid. Maar voor velen is dat een (te) grote opgave om er niet langs te gaan. Maar of een verbod dan gaat helpen? Verbieden geen toch smaak aan de zaak?? Dan wordt er na een poosje linksom danwel rechtsom alle verleidingen,die we weerstaan hebben op wilskracht, dubbel en dwars ingehaald. Waar ben je dan?
En ter afsluiting nog dit: zijn de grote hoeveelheden fastfoodrestaurant een oorzaak van onze behoefte aan gemaksvoeding of een gevolg van onze behoefte?? Als er geen behoefte is verdwijnen ze vanzelf. Wij zien onszelf terug in hoe onze maatschappij zijn vorm krijgt, dus ook in de keuze om op 160 meter van een school een fastfoodrestaurant te openen. Alsof je een peuter bij IKEA in de tover-ballenbak achterlaat! En dan die oppasdames maar opletten, dat je peuter er niet aan likt. Kan jij toch gerust gaan winkelen.
Hartelijke groet, Michiel
