De titel komt van een artikel over een onderzoek van gezondheidswetenschapper en organisatiepsycholoog Reint Jan Renes van Wageningen Universiteit. Hierin beschrijft Reint Jan dat ons voedingspatroon sinds de oertijd behoorlijk is veranderd, maar onze genen niet. Als organisme zijn we ingesteld om zo min mogelijk te bewegen en in zo kort mogelijke tijd veel te eten.
Dit oer-denken heb ik jaren gelden al beschreven in mij boekje “overgewicht of oergewicht”. Fijn dat er steeds meer geluiden zijn, die dezelfde visie aanhangen en mijns inziens ons allen meer recht aandoen. Maar wat schets mijn verbazing als ik de titel van dit stukje lees: “oermens is schuld aan overgewicht”. Oei, en daar gaat men de fout in.
Wat nou, schuld?! Een mechanisme in ons, dat al zo oud is als de oertijd de schuld geven? En wat schiet je er mee op? Het mechanisme is er en functioneert blijkbaar nog steeds. Het mechanisme de schuld geven is hetzelfde als zeggen, dat kippenvel bij kou bestreden zou moeten worden. Iedereen weet, dat kippenvel niet echt meer helpt om warmer te worden, want onze vacht is hiervoor te gering. Maar ons lichaam functioneert nog wel op die manier. En als het maar lang genoeg erg koud is groeit onze vacht ook wel weer aan. Ons lichaam is een geweldig systeem om onszelf in stand te houden. Ook het mechanisme van minder willen bewegen( energiebehoud) en veel opslaan is zo’n geweldig onderdeel daarvan. Dat wij er als moderne mens niet bij stil staan, en als we het kennen er niet mee om kunnen gaan is een tweede. Het wordt langzaamaan tijd dat we de dikke mens dienen te accepteren. Blijkbaar leven we in een tijd waarin dit mechanisme sterk op de voorgrond staat. Er zal dus wel een reden voor zijn, dat we “terugvallen”op dit oersysteem.
Dus neem kennis van dit mechanisme en zoek bij jezelf en als maatschappij in het geheel naar redenen die aanleiding zou kunnen zijn dat dit mechanisme er zo overduidelijk is.
En houdt op om te zoeken naar de schuldige. Daar schieten we niets mee op. Iets of iemand de schuld geven leidt af van het echte probleem. Dan los je niets op, maar verschuif je het probleem.
Hartelijke groet, Michiel
Hoi Michiel,
Mee eens, dat de titel ongelukkig gekozen is! Ik maak mensen vaak duidelijk dat ze bepaalde oerneigingen hebben en dat die bepaalde gewoontes kunnen versterken als je niet oplet (bijvoorbeeld alles opeten wat je tegenkomt, niet bewegen, alle prikkels uit de omgeving proberen op te vangen terwijl dat er veel teveel zijn). Maar wat mij betreft is de vervolgstap dat je begrijpt dat die oerneigingen bedoeld zijn om je te helpen overleven. En als je ze weer nuttig gaat gebruiken, kan het juist ongezonde gewoontes laten verdwijnen.
Voorbeeld: als je eet wanneer je honger hebt, houdt je lichaam op met denken dat het de hele dag alles moet opeten wat je tegenkomt. Streng lijnen of doorwerken terwijl je trek hebt, is dus niet zo handig.
Ander voorbeeld: als je je behoefte om geen energie te verspillen gaat combineren met je behoefte om veel informatie te hebben, kun je gaan kijken welke informatie nu eigenlijk nuttig is voor je en je daarop concentreren.
Dit alles onder het motto: ‘Het leven is een feest, maar je moet zelf de slingers ophangen’.
Hartelijke groet,
Meijke van Herwijnen
Reactie door Meijke van Herwijnen — oktober 14, 2010 @ 6:31 am