Als inhoudelijk begeleider begeleid ik meermalen per jaar innerlijke ontdekkingsreizen in samenwerking met Serendipity-reizen.nl.
Deze reisorganisatie heeft een film over de reis laten maken. Hier het resultaat:
een life changing event!
groet, Michiel
Zijn we als mensen monogaam van nature of niet? Een vraag die je regelmatig hoort, vaak nadat één of andere bekende Nederlander “vreemd” gegaan is. En vaak hoor je dan ook, we zijn net als de dieren, die zijn ook niet monogaam. Nee, zegt dan de ander; “zwanen zijn dat wel, dus er is monogamie in de natuur”. Nu blijkt uit onderzoek met DNA bij zwanen, dat er ook kleine zwaantjes van één moeder van verschillende vaders zijn. Weg idee, dat we als de zwanen zijn.
Ik vraag me af waarom we dit soort discussie voeren. Wat zet ons aan om ons de vraag te stellen of we nu wel of niet van nature monogaam zijn. Zijn we op zoek naar “alibies” voor ons gedrag of onze gedachten? De praktijk toont aan dat maar weinig mensen geestelijk of lichamelijk monogaam zijn. Er is geen man die niet aan een andere vrouw heeft gedacht dan alleen aan diegene waar mee hij een relatie heeft. En wat zorgt er dan voor dat we die alibies nodig hebben?
In onze maatschappij heerst de overtuiging dat we als mensen monogaam (dienen te ) zijn. Afwijken van de norm van onze maatschappij, van de groep geeft een schuldgevoel. En als mens willen we graag bij een groep of maatschappij horen en conformeren ons aan de normen van die groep. Zo zijn we onschuldig. ( Die onschuld is altijd prachtig te horen als je mensen hun commentaren en oordelen over vreemdgangers hoort! Het druipt er van af, dat zij zeker geen “foute” gedachten hebben, zij tonen hun recht om bij de groep te horen.)
Hebben we dan toch gedachten of gedragingen, die niet binnen de norm van de groep passen, dan doen we het niet openlijk, heimelijk. We voelen ons hiedoor schuldig. En dat gevoel wordt dan gekoppeld aan ons gedrag en gedachten. Dit geeft ons het verkeerde beeld dat niet monogame gedachten en gedragingen niet juist zijn. Echter de schuld zit hem niet in ons gedrag of in het feit, dat we “vreemdgaan-gedachten ” hebben , maar in het feit, dat je je niet houdt aan je eerdere keuze om groepslid te zijn en je je niet houdt aan het beeld wat je dient te hebben binnen die groep.
Ierdeen kent de gedachten om het eens met een ander te doen, velen doen het ook. Echter de groep bepaalt of dit er mag zijn of niet. Veel mensen komen hierdoor in de knel. Eigen gevoelens en gedachten worden weggestopt en afgekeurd. Echter deze gedachten zijn niet uit te bannen, net als het gedrag. Juist als het onderdrukt en afgekeurd wordt wordt het interessanter. Niets zo geweldig om iets te doen wat niet mag. Gevolg je voelt je weer schuldig.
Het feit, dat ik in gedachten vreemd kan gaan, maakt van mij een niet monogame man. De groepen die ik kies waar ik bij wil horen bepalen welk gedrag ik mag laten zien. Of ik die gedachten ook daadwerkelijk vorm kan geven of niet. Welke norm heerst er in jouw relatie? In jouw vriendengroep, jouw familie of andere sociale kring?
Zo zie je dat vreemdgaan-gedachten binnen een relatie nog wel kunnen, maar daadwerkelijk gedrag niet. Dan zet je de relatie op het spel. Dan heb je de keuze: ga ik mijn eigen gedachten vormgeven of is de relatie voor mij belangrijker? Dan heb je de vrije keuze. Dan is er geen schuld en mogen alle gedachten er zijn.
Zwanen die niet monogaam blijken….weer een alibie minder…dan maar toegeven dat ook jij van die gedachten hebt??Gauw op zoek naar een ander alibi!
Welke gebruik jij?
groet, Michiel
Dinsdagmorgen. Mijn vriendin reed weg met onze dochter om een bezoek aan het ziekenhuis te brengen. Binnen 5 minuten stonden ze weer voor de deur. De auto haperde, een oranje lampje brandde. Zij met een geleende auto van een vriendin weg ( thanks) en ik bleef achter met een haperende auto. Garage gebeld en hij mocht ’s middages gebracht worden. Mijn dochter was inmiddeld weer thuis van het ziekenhuis en wilde graag mee om de auto weg te brengen. Hij reed nog… gauw de fietsendrager achterop de auto. Mijn fiets erop…maar dat ging niet. Mijn fiets pastte niet…op dat moment komt mijn oudste dochter de straat in fietsen, 3 uur eerder uit. Ik besluit meteen haar fiets achterop de auto te zetten, die past wel. En even later zet ik de auto bij de garage, haal de fiets van de drager en fiets weg met mijn dochter achterop. Gezellig.
Ik zou mijn zoon van school halen en omdat we nu al in de buurt zijn rijden we al richting school. Onderweg geeft mijn dochter aan dat haar bril niet goed op haar neus staat en ik zet haar af bij de brillenwinkel. Goh, nu we toch in de buurt zijn… Even later sta ik op het schoolplein en komt mijn zoon, zwaaiend met zijn rugzak op mij af gerend. Meestal pak ik zijn rugzak en stop deze in mijn fietstas. Maar die was er dus niet. Zonder morren deed hij hem zelf om. Terugfietsend naar huis rijden we om, door de stad, want mijn dochter stond daar nog te wachten. Met z’n drieën fietsen we tenslotte naar huis….
Ook wel eens het idee, dat plannen maken geen zin heeft? Deze dag was een geweldige dag. Ik heb me nergens tegen verzet en heb gewoon gedaan wat nodig was…en dat voelde goed. De dag bracht alles wat er gebeuren moest. Dat had ik van te voren niet kúnnen bedenken.
Ik besluit volgend jaar het jaar van de overgave te laten worden.
hartelijke groet, Michiel
Velen reizen. Miljoenen mensen gaan op vakantie om in een andere stad geraakt te worden. Om indrukken op te doen. Om zich te laten inspireren. Ikzelf heb die behoefte niet. Als ik dat wel eens vertel dan is de reactie vaak:”oooh, ja, dat kan ook”. Ik wordt dan bekeken met enige verbazing. Reizen is toch leuk? Reizen is toch verlangen? Altijd “thuis” zijn is toch saai? Een sleur?
Ik besef dat ik als coach mijn reizen wel maak. In elk contact met een ander persoon ga ik op reis. Steeds weer sta ik mezelf toe om in het verhaal van de ander mezelf te voelen. Te ervaren wat het met mij doet. Ze voeren me langs onbekende wegen, langs diepe wateren, over verstilde vlaktes, langs drukke plaatsen en ongerepte paradijsjes. Zo leer ik van elk contact. Ik bedank dan ook vaak mijn klanten en cursisten. Voor de mooie reis , die ik weer gemaakt heb.
En het is echt waar. De wereld is je spiegel. En als je doorhebt wat en hoe die wereld jou spiegelt, dan kun je elk moment op reis. De medemens is het meest gevoelige stukje van jezelf. Ik ga graag op reis in de ander!
Groet, Michiel
dank aan Rogier.
“je medemens is je meest gevoelige zelf in een ander lichaam”.
(uit “spiegels van de ziel” van Kahlil Gibran).
Medemens zijn is dus de gevoelige zelf van de ander spiegelen. Als men naar mij kijkt ziet de ander zijn of haar gevoeligste deel. Dus hoe eerlijker ik mijzelf laat zien in alles hoe zuiverder de ander zichzelf ontmoet.
Maar waarom vinden we het dan toch zo moeilijk om onszelf te laten zien in al onze kwetsbaarheid? Als ik toch laat zien wie ik ben, dan ziet de ander zichzelf toch ook zoals hij of zij is? En dat is misschien wel het meest confronterende wat er bestaat. En confrontaties gaan we vaak uit de weg. Mensen zijn dus niet altijd blij met wat ze ontmoeten. Ontkennen dat ze zichzelf zien in de ander. Worden blind voor hun eigen mislukkingen, fouten en oordelen. Zien we in de ander iets “groots”of “moois”, dan wordt dit in de regel wel verbonden met onszelf. Of we dat nu echt zo ervaren of niet, grootse en mooie dingen, ja, dat zijn wij. Zo zit er in iedereen een Idol, een ster. We vergeten vaak dat we er wel wat voor dienen te doen om die status ook echt te kunnen laten zien. Vaak blijft het bij de “jas” die we aantrekken, maar zit er onder die “jas” helemaal geen Idol of ster.
Maar een extremist is ook een medemens, een mens met overgewicht ook. Een boze baas of een dominant familielid ook. Een soldaat of een kind met honger ook. Nu wordt het voor velen erg lastig om dat gevoelige stuk van onszelf in die ander te ontdekken. Toch zijn ook zij gevoelige delen van onszelf.
Als we bereid zijn om te onderzoeken wat we gemeen hebben met bovenstaande personen, dan is er toenadering mogelijk. Kunnen we ons verbinden met de ander. Gaan we ervaren dat we allemaal één zijn.
Voorlopig lijkt de tijd ons te leren dat we eerst ver van elkaar dienen te gaan staan en de ander als een totaal ander persoon te gaan zien. Individualisme en ontkerkelijking zijn hier signalen van. Extremisme het ultieme signaal! Uitersten van elkaar worden.
We zetten dus ons gevoeligste zelf op grote afstand! Wat overblijft is verharding, afstand, rationalisering, regels en weinig inlevingsvermogen.
Blijkbaar is dat de medemens, die de meesten nu nodig hebben om zichzelf te gaan ontmoeten. Maar hiervoor dient er wel een opening te zijn, een uitnodiging, een stap tot toenadering naar onszelf…..
Zolang ik die deur openzet, zal de golf van verharding een golf van verbinding met zich meebrengen. In liefde verbonden zijn. Van mens tot mens. Ik blijf er in geloven.
Michiel
Iedereen is gevormd. Dus je huidige vorm was er eerst niet. Een vorm hebben we nodig om herkend te worden. Ons lichaam heeft een vorm, dus herkennen mensen ons. Zonder die vorm werd je niet opgemerkt. Tegelijkertijd beperkt die vorm ons ook. Wij zijn meer dan die vorm, maar door de vorm is dat weer niet zichtbaar. Lastig.
Zo noem ik mijzelf medemens. Medemensen zijn er in vele verschijningen. Dat is een leuke vorm. Maar laten we de vorm niet al te belangrijk maken. Om (voor) de vorm worden hele oorlogen gevoerd. Vorm sluit anderen buiten, die niet dezelfde vorm hebben. Dus kies je eigen vorm maar maak jezelf niet belangrijker dan je eigenlijk bent. Lach om je eigen vorm, neem het vooral niet te serieus. Het is slechts je hele dunne verpakkingsmateriaal, dat maar eventjes meegaat.
Het gaat om de intentie, niet om de vorm. Vorm is een middel. Wordt de vorm een doel op zich, dan hechten we aan oppervlakkigheid. De buitenkant. Ons huis, onze auto, onze kleding, onze vakanties etc. Jij bent dan je huis, je auto, je kleren of je vakantie. En dan merk je dat je dit wilt behouden, er voor wilt strijden, het wilt beschermen. Je huis krijgt en alarm installatie, je auto wordt wekelijks gewassen, kleding dient altijd netjes te zitten en geen vlekken te hebben, vakanties worden uitgebreid voorbereid. Alles om ons heen wordt een belangrijk deel van ons. Alle energie gaat daar aan op om het te behouden. Want stel je eens voor: een deuk in je auto of een vlek op je broek? (een prachtig voorbeeld van hoe belangrijk we de vorm vinden is de autobumper- beschermer! Een bumper, zijn naam zegt het al, is om stoten op te vangen. Maar ook die moet beschermt worden! Hilarisch!)
Zoals ik al schreef; de vorm maakt ons herkenbaar, de vorm laat ons zien en vertelt ons waar we ons aan hechten, wie we op dat moment kiezen te zijn, bewust of onbewust.
Ik kies mijn vorm, maar besef dat het morgen heel anders kan zijn. Ik gebruik mijn vorm om er voor anderen te zijn. Maar er voor anderen zijn kan op vele manieren vorm krijgen. Geen enkele is de beste. Van tijd tot tijd zoek ik naar een andere vorm, maar mijn intenties blijven dezelfde.
Als ik anderen liefdevol help, dan ben ik in vorm. Hoe ik er dan ook uitzie!
Michiel, medemens. www.praktijkdebron.nl
Steeds vaker betrap ik mijzelf erop dat er zich kleine momenten op de dag voordoen, waarop ik blij wordt als man. Even die nieuwe pot pindakaas opendraaien, die zware tas dragen of een nieuw idee op papier zetten. Die momenten vier ik, terwijl mijn kinderen dan even met verbazing (of is het plaatsvervangende schaamte?) om zich heen kijken.
Een fijne bijkomstigheid is dat mijn vriendinnen er van genieten. Dat mijn mannelijkheid hen een fijn gevoel geeft. Blijkbaar doet mijn gedrag iets met hen als vrouw. Het besef dat ze veel zelf kunnen als vrouw is niet altijd meer leidend in situaties. Ze laten het ook (weer) eens over aan de man. Het overlaten aan de man is voor de vrouw geen teken van zwakte. Ze hoeven niet alles zelf te doen. Geholpen en gesteund worden door een man voelt erg lekker.
Het lijkt er op dat mijn mannelijkheid hun vrouwelijkheid raakt. Of soms ontwaakt. Zo kan ik als man de vrouw bijstaan, ondersteunen, liefhebben op een mannelijke manier.
Elkaar de ruimte geven voor wat je heel goed past als man of vrouw en elkaar daarin steunen en stimuleren is veel belangrijker dan dat we alles maar zelf doen en kunnen.
Mannen, pak die ruimte! En vrouwen, geef de man zijn ruimte terug. Zo kan de man de vrouw laten voelen in alle gelijkwaardigheid, dat ze een vrouw is. En andersom.
Zwanger zijn, bevallen, ongesteld zijn, de overgang, het nieuwe leven in je voelen, borstvoeding geven. Zomaar een rijtje momenten uit het leven van een vrouw, die haar intens laten voelen dat ze vrouw is. Elke maand weer voelen, dat je lichaam zich had klaargemaakt om nieuw leven te gaan dragen. We doen de vrouw te kort, omdat we deze momenten liever niet vieren. Strerker nog we maken van b.v. het ongesteld zijn een pijnlijk en smerig verhaal waar we lacherig over doen.
Als man laat het me erg beseffen, dat ik niet zo veel momenten heb, die me biologisch laten voelen dat ik een man ben. Dat ik intens voel dat mijn lichaam als man bijzonder is. Dat ik het niet voel wil niet zggen dat het er niet is. Ik ben me dan ook gaan afvragen wat voor mij, als man, nu momenten zijn die ik kan vieren! Dat ik naast de vrouw het verschil uitmaak.
Het opendraaien van een pot jam, het dragen van de zware boodschappen, het boren van een gaatje in de muur, het ontkurken van een fles wijn. Zomaar situaties waarbij ik als man gevraagd wordt door een vrouw om dat even te doen. Mijn kracht maakt verschil. Maar helaas deze situaties zijn niet exclusief voor mij als man. Een vrouw kan ze ook. En steeds meer vrouwen doen wat mannen doen. Leidinggeven, analyse, doelgerichtheid en kracht zijn een aantal voorbeelden van wat wij mannelijke eigenschappen noemen. Op vele terreinen zijn vrouwen die eigenschappen ook aan het laten zien en dat maakt het voor ons mannen lastiger om het verschil uit te maken.
Die emancipatie heeft zo haar nadelen. Het is voor mannen helemaal niet fijn om vrouwen op “hun” terrein te hebben. Uiteindelijk voor de vrouw ook niet. De vrouw staat dan wel haar mannetje, maar blijft ze wel trouw aan haar eigen vrouwelijke natuur? Echte vrouwelijke leiders lijken niet op mannen!
Maar wat blijft er dan over voor mij als man om te vieren? Daadkrachtig doen! Heldhaftig maken! Stoer pionieren!
Ja zeggen tegen hulpvragen door aan te pakken! Een echte man pakt aan! Doet, maakt, pioeniert. Niet de blijheid van een vrouw, die je bedankt voor het opentrekken van de fles wijn, maar het opentrekken zelf is de reden voor een feestje! Ik voel dat ik een man ben! Hoera ik ben man!
nog zo’n mooi beeld. de trein komt het station binnenrijden. Hij remt langzaam. met piepende en sissende geluiden komt hij tot stilstand. Maar dan gebeurt het…..hele drommen mensen staan te wachten en komen in beweging….en wat doen ze? Ze lopen met de trein mee!
alsof ze zo eerder en dichter bij een deur komen….of hebben ze dan het gevoel dat ze al een beetje in de goede richting aan het gaan zijn en al dchter bij hun plaats van bestemming zijn?? Of is het egoïsme? Ikke eerst? Ikke wil zitten en niet staan. Ikke wil bij het raam. ieder voor zich. Als dit zo is dan is er veel angst op het perron en in de trein. Angst dat er voor jou geen plaatsje in de trein zal zijn. Dat weer jij zal moeten staan…Jij die altijd aan het kortste eind trekt..
We vertrouwen er dan niet op dat er wel een plekje over is of dat het wel zo zal lopen zoals het goed is voor ons….
wie weet sta je wel in het tussenstuk en ontmoet je nu juist diegene die jou leven drastisch zal veranderen…..maar die ontmoeten we niet, want we zitten als eerste lekker bij het raam met een spits of metro voor onze neus…Ja we hebben het goed voor elkaar in ons leven…wij zorgen goed voor onszelf denken we dan….
maar eigenlijk zijn we met angst de trein ingestapt……en laten we elke mogelijkheid om te vertrouwen op het perron achter….
we leven in een geforceerde creatie van onszelf….in plaats van echt in te stappen in ons leven, laten we onszelf staan op het perron. we zitten niet echt in de trein, dat denken we maar…
de trein van vertrouwen vertrekt van hetzelfde perron….het is dezelfde trein…
instappen maar!
elke week zit in 2 dagen in mijn praktijkruimte in Amsterdam. In mijn eigen gecreerde ruimte, om te gaan ervaren hoe het is om zonder verwachtingen het leven op mij af te laten komen. nooit gedacht dat je eigen vrijheid creeren soms zo beangstigend kan zijn.
niemand zit op mij te wachten in Amsterdam. Wat doe ik hier? Ben ik nu al weer een verwachting aan het scheppen? Moet ik hier iets komen doen? Nee, ik moet hier niks, alleen maar openstaan voor wat komt en luisteren naar wat ik daar mee wil…
het klinkt zo mooi….en als het lukt voelt het enorm goed…dan klopt alles….
Deze stap in mijn leven is letterlijk en figuurlijk mezelf ruimte geven. Ruimte om het NU te gaan ervaren. Even los van wat ik heb in Helmond. Een heerlijk gezin, een goed lopende praktijk, maar ik miste iets. Als coach en reiki master ben ik vaak de inspirator voor anderen. En dat is heerlijk, maar waar haal ik mijn inspiratie vandaan? Ja, uit mijn gezin en de contacten met klanten, zeker. Maar toch bekroop mij het gevoel dat alles in Helmond wat vast ligt. Er gebeurt niet zo veel spontaans. Laat staan, dat er veel ruimte is voor wat er zich aandient.
voor die inspiratie zit ik dus nu in Amsterdam. Ook hoop ik geprikkeld te worden door wat zich in Amsterdam allemaal voor doet en dat ik mezelf laat meeslepen op de energie van het moment.
Hoe ik aan deze praktijkruimte kom is mijn eerste Nu moment. Samen met mijn vriendin en dagje naar een vriedin in Amsterdam Niets gepland, we zouden het laten komen zoals het kwam. Binnen anderhalf uur hadden we 3 bedrijfsruimtes aangeboden gekregen, zonder dat we erom vroegen. Van drie verschillende , voor ons onbekende mensen. Ja, ik had driekwart jaar geleden bij een bezoekje aan Amsterdam wel gemompeld, dat ik ook wel in Amsterdam zou willen werken, maar daar had ik daarna nooit meer aan gedacht. ’s middags om drie uur een afspraak en ’s avonds besloten de ruimte te huren.
Nog zo’n moment:
De afgelopen tijd heb ik gebruikt om de praktijkruimte aan te kleden. Op één van de eerste dagen in Amsterdam trof ik tijdens een lunch met mijn broer een vriend van hem die binnenhuisarchitect is. Op een kladje gaf hij mij een ontwerp en met de woorden dat hij in ruil wel een familieopstelling bij me kwam halen stond ik even later weer buiten met een prachtige schets van hoe ik mijn ruimte kon indelen. heerlijk, het werd me aangereikt. Ik hoefde alleen maar open te staan en het te ontvangen.
De start is veelbelovend….maar het spanningsveld van toch verwachtingen maken ( komen er wel klanten? gaat het wel lopen? kan ik meegaan in het moment?) en het totale loslaten blijft me intrigeren en zorgt soms ook voor twijfels, onrust……
maar voorlopig is het allemaal mooi, ga ik de uitdaging aan…ik zie wel wat er komt…..elke week weer……….
 | jannie op het gaat over gewicht? |
 | Jeanne Vogels op Zwanen blijken niet monogaam. … |
 | Jaap op Dikker door minder bewegen:Is … |
 | Michelle op Houvast en het succes van Sonj… |
| Jeanne Vogels op Nickelodeon fruit |
rss
